Kos Blogs » Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...

Feeds

3702 άρθρα από 19 πηγές

Rated (1043)

• Kos Properties (8)
• Markonis Speaking (1035)

Aa - Zz (82)

• Alice 13 (3)
• Angelica's (21)
• Art Photographer (7)
• Cosmopolitan (25)
• Fratzis.com (6)
• Holideys (2)
• Ozgur acikgoz (3)
• Prince (4)
• The lay of Theocritus (3)
• WoW_4ever (4)
• Yamaha Raptor 350 Forum (4)

Αα - Ωω (2577)

• Ελλήνων Σκέψεις (1)
• Ιπποδρομίες Αγγλίας (12)
• Ο Δημότης της Κώ (10)
• ΡΟΔΟΣυλλέκτης (2509)
• Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις... (41)
• Της Κως μου τα παράξενα (4)

Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις... (41)

• Κως, 30.08.2010
• 14:38

  Κερδίστε μία ξεχωριστή δημιουργία από τα χεράκια της Νικολέτας!

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Κλείνοντας ένα χρόνο δημιουργίας του μπλοκ της, η Νικολέτα μας χαρίζει μία δημιουργία της..!! Για να δείτε πώς και γιατί, επισκεφθείτε το μπλοκ κάνοντας κλικ ΕΔΩ!
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 18.08.2010
• 15:21

  Απορίες... τέκνων, παιδεύουσι τέκνα!

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Πόσο ωραίο είναι να συνειδητοποιείς κάθε μέρα κι από κάτι, πόσο μάλλον όταν αυτό οδηγεί στην επίλυση της κρίσης ταυτότητας... Τελικά δεν είναι και τόσο άσχημο που μεγαλώνεις. Αρκεί -όσο και να μεγαλώνουμε- να ζούμε το ταξίδι της ζωής μαθησιακά.  Δηλαδή να μαθαίνουμε από τα λάθη μας... Το μεγαλύτερο βήμα, βέβαια, είναι να τα βλέπουμε πρώτα.! Και αυτό είναι αρκετό για να αποκτήσουμε σοφία.. Το χειρότερο βήμα είναι να προσπαθείς και οι άλλοι μας κόβουν τα φτερά…
  
  Ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα στις μέρες μας είναι το ότι δεν μπορούμε να δούμε τα λάθη μας. Δεν τα συνειδητοποιούμε; Δεν θέλουμε τα παραδεχτούμε; Και δε θέλουμε να τα παραδεχτούμε σε ποιον; Στους άλλους ή μήπως στους εαυτούς μας; Σε έναν κόσμο που κανείς δε γεννιέται σοφός και που όλοι προσπαθούν να αποκτήσουν (δημιουργήσουν ίσως..) μία ισχυρή προσωπικότητα, τι λάθος κάνουμε ή τι συμβαίνει καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάπτυξης μας -κυρίως στην παιδική και εφηβική ηλικία- και μας κάνει να απομακρυνόμαστε τόσο από αυτόν τον στόχο;
  
  Δεν ξέρω αν ενδιαφέρουν κάποιον αυτά που λέω. Είμαι έφηβη και οι περισσότεροι άνθρωποι που γνωρίζω προσπαθούν να με βγάλουν τρελή και δεν με βοηθάει καθόλου αυτό! Μόλις τώρα κατάφερα να ξεφύγω από τις «μεγάλες απογοητεύσεις» της εφηβείας, σταμάτησα να είμαι τόσο ευάλωτη και να μην «πέφτω» με το παραμικρό.. Για πιο λόγο τα κάνετε όλα αυτά; Προσπαθείτε πάντα να επιβληθείτε στα παιδιά σας, νομίζοντας πως έτσι δείχνετε άνθρωποι με κύρος, αλλά δεν έχετε μάθει ακόμη (εσείς που είστε σοφοί και τα ξέρετε όλα) πως ώριμος είσαι όταν αποδέχεσαι και κατανοείς αυτήν κατάσταση και όχι όταν τροφοδοτείς μία ψυχοπαθολογία με κόμπλεξ και ανασφάλειες μήπως και αποδείξεις έτσι την αξία σου.
  
  Δυστυχώς, δεν έχετε καταλάβει πως το μοναδικό πράγμα που καταφέρνετε με το να λέτε σε έναν έφηβο (που πάντα θέλει να μεγαλώσει) πως πρέπει να ωριμάσει και να σοβαρευτεί, πως δε σκέφτεται ώριμα και σωστά και ακόμη πως είναι μικρός, το καταδικάζεται σε μία συνεχή πάλι με τον εαυτό του στο να αποδείξει το πόσο ώριμος και μεγάλος είναι… Χωρίς τελικά να μπορεί να το κάνει με αποτέλεσμα να απογοητεύεται! Γιατί πολύ απλά ούτε ώριμο πρέπει να είναι ούτε να σοβαρευτεί (και ανάθεμα κι αν κατάλαβα ποτέ πως το εννοείτε αφού κι εσείς σίγουρα σοβαροί δεν είστε!). Κι αν εσείς «αναγκαστήκατε να ωριμάσετε σε πολύ μικρή ηλικία και να παντρευτείτε, να κάνετε οικογένεια, να δουλεύετε γιατί δεν είχατε χρήματα κι έτσι δεν ζήσατε ούτε παιδική ούτε εφηβική ηλικία», τότε μάθετε πως κακώς τα κάνατε όλα αυτά. Όχι ότι φταίγατε εσείς, αλλά δεν σημαίνει ότι μπορείτε να το φέρετε σαν επιχείρημα.
  
  Όλοι -μα όλοι- οι άνθρωποι πρέπει να περνούν από όλα τα στάδια ανάπτυξης για να επιτευχθεί η ολοκλήρωση της προσωπικότητας και να επέλθει η ωρίμανση. Και μάλιστα στην ψυχολογία είναι αρχή τα παιδιά να περνούν από όλα τα στάδια για να μη γίνουν προβληματικές προσωπικότητες στη συνέχεια ή για να μην εμφανίσουν οποιοδήποτε ψυχοπαθολογικό φαινόμενο, πράγματα τα οποία να ξέρετε ότι βγαίνουν στην επιφάνεια πάντα την περίοδο της ωριμότητας ή και πολύ αργότερα, ποτέ πιο πριν.
  
  Αλλά τι λέω εγώ η άσχετη που έχω κάνει ένα εξάμηνο ψυχολογία και νομίζω ότι κάτι έμαθα, σωστά; Εδώ εσείς έχετε σπουδάσει τη ζωή και τα ξέρετε όλα καλύτερα! Κι από τη χαζομάρα σας δεν δέχεστε ούτε αυτά που λένε οι επιστήμονες γιατί είπαμε: εσείς τα ξέρετε καλύτερα!
  
  Αφήστε τα παιδιά να ζήσουν όπως θέλουν τη ζωή τους κι αν όχι όπως θέλουν, δώστε τους επιλογές. Έτσι, άλλωστε, δεν κάνατε κι εσείς στην ηλικία τους; Μπορεί να υπάρχει χάσμα γενεών, η κοινωνία να αλλάζει και τα παιδιά μας να μεγαλώνουν με άλλα δεδομένα, αλλά προσπαθήστε να τα καταλάβετε και δεν θα χάσετε. Με το να είναι κάποιος απόλυτος δεν πάει ποτέ μπροστά. Και ποιος σας είπε ότι δεν μπορείτε να μάθετε από ένα παιδί; Μη δείχνετε τέτοιον αυταρχισμό στα παιδιά σας. Τα παιδιά θέλουν αυστηρούς γονείς αλλά όχι αυταρχικούς. Δεν έχετε σκεφτεί ποτέ γιατί υπάρχουν τόσο προβληματικοί άνθρωποι που τη μια μέρα λένε άλλα και το άλλο δευτερόλεπτο άλλα; Υπάρχουν γιατί πολύ απλά εγώ/εσύ/εμείς.. είμαστε έτσι. Από τη μια μεριά είμαστε χύμα εντελώς και τα παρατάμε στην τύχη τους κι από την άλλη τους φωνάζουμε χωρίς λόγο και απαιτούμε να κάνουν αυτό που θέλουμε απλώς επειδή είμαστε μεγάλοι! Ε, τα παιδιά σου γιατί να έχουν το προνόμιο να βγουν διαφορετικά από εσένα; Έτσι προβληματικά θα είναι κι αυτά.. Μήπως λοιπόν να ξεκινήσεις να ψάχνεις και αυτά αλλά και τα υπόλοιπα λάθη που κάνεις;
  
  Δεν ξέρω ακόμη για πόσο καιρό θα προβληματίζομαι για όλα αυτά. Νομίζω και εύχομαι αυτό να γίνετε για όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Γιατί πολύ απλά εγώ προβληματίζομαι.. Και νιώθω πολύ υπερήφανη γι’ αυτό! Σε αντίθεση με τους περισσότερους ανθρώπους που γνωρίζω. Δεν ξέρω αν έχω βρει τη λύση, στο γιατί είναι έτσι όπως περιέγραφα παραπάνω. Ξέρω όμως ότι κάποια στιγμή θα τη βρω……
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 14.07.2010
• 14:14

  T-shirts με Σκοπό! Βοηθήστε ΤΩΡΑ-Μπορούμε ΟΛΟΙ!

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
   
  Αποκτήστε τα Τ-shirts ActionAid και μεταφέρετε παντού ένα μήνυμα κατά της φτώχειας
  
  
  
  
  Αποκτήστε σήμερα τα T-shirts της ActionAid και στηρίξτε την δράση της στις χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου. Επιλέξτε το σχέδιο που σας εκφράζει και μεταδώστε το μήνυμα της ActionAid σε όλο τον κόσμο. Mε μόλις 17€ ή 19€ (συμπεριλ. ΦΠΑ) μεταφέρετε κι εσείς το μήνυμα της οργάνωσης και λαμβάνετε ένα t-shirt της επιλογής σας. Σας αποστέλλεται στη διεύθυνση που θα δηλώσετε με έξοδα αντικαταβολής 2.30€. Δείτε τα σχέδια κάνοντας κλικ ΕΔΩ.
  
  Μπορείτε επίσης να μιλήσετε γι' αυτό το σκοπό σε συγγενείς, φίλους και γνωστούς και, δημιουργώντας μια μεγάλη παραγγελία, να ενισχύσετε ακόμη περισσότερο την δράση της ActionAid. (σ' αυτή την περίπτωση, μάλιστα, τα έξοδα αποστολής θα είναι μηδαμινά.) Βρείτε λίγο χρόνο, ασχοληθείτε, νιώστε καλύτερα. Μπορούμε ΟΛΟΙ να προσφέρουμε! 
  
  ΠΡΟΣΟΧΗ! Σε όσους υποστηρικτές της ActionAid έχει αποσταλεί το περιοδικό των υποστηρικτών και επομένως το έντυπο παραγγελίας των T-shirts, υπενθυμίζω πως πρέπει να αγνοήσετε την οδηγία που αναγράφεται πάνω στο έντυπο (να το στείλετε μέσω fax στο 210-9212376), καθώς τα στοιχεία παραγγελίας δεν εμφανίζονται καθόλου μέσω fax λόγω του κόκκινου πλαισίου στο κάτω μέρος του.
  
  Για να παραγγείλετε μεταφερθείτε στην ιστοσελίδα της ActionAid μέσω των συνδέσμων αυτής της ανάρτησης.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 30.03.2010
• 16:38

  Μεταφυσικά Ερωτήματα

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Άλλος ένας παράδεισος που δεν μπορώ να μείνω… Γιατί δεν είναι δικός μου… Κι άλλα κλεμμένα όνειρα που δεν μπορώ να σταματήσω… Άραγε –και να θέλουμε- μπορούμε να σταματήσουμε να ονειρευόμαστε; Θέλω να σταματήσω τα όνειρα, δε πιστεύω πια στα όνειρα, ούτε στα παραμύθια, ούτε στις καλές νεράιδες πιστεύω… Πιστεύω στη μοίρα. Πώς αλλάζουν οι άνθρωποι…
  
  Κάποτε πίστευα στους ανθρώπους, πίστευα στη δύναμη που έχουν να αλλάξουν τη μοίρα και το πεπρωμένο… Κανείς δεν μπορεί να αλλάξει τη μοίρα του όσο κι αν προσπαθεί κι όσο κι αν θέλει να προσπαθήσει δε θα βρει ποτέ συνοδηγό στο όχημα αυτής της τρέλας. Είναι τρέλα να λες ότι θα αλλάξεις τον κόσμο. Πολύ διαλάλησαν πως, τουλάχιστον, πρέπει να προσπαθείς. Και πόσο αντέχει ένας άνθρωπος να προσπαθεί; Για να δεις πόσο αντέχεις πρέπει πρώτα να ανακαλύψεις τα όριά σου.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 13.12.2009
• 18:11

  Αποσπάσματα από το βιβλίο του Λέο Μπουσκάλια «Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις»

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  
           
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
           
            «Τι κρίμα για σένα, αν πιστεύεις ότι υπάρχει μόνο ό,τι μπορεί να μετρηθεί στατιστικά. Πραγματικά σε λυπάμαι αν διευθύνει τη ζωή σου μόνο αυτό που μπορεί να μετρηθεί, γιατί εμένα με κεντρίζει το απροσμέτρητο. Με κεντρίζουν τα όνειρα, όχι μόνο αυτό που είναι μπροστά μου. Δε δίνω δεκάρα γι’ αυτό που βρίσκεται μπροστά μου. Αυτό το βλέπω. Αν θες να περάσεις τη ζωή σου μετρώντας το, είναι δικαίωμά σου, εμένα όμως με ενδιαφέρει αυτό που βρίσκεται πιο έξω. Υπάρχουν τόσα που δε βλέπουμε, δεν πιάνουμε, δε νιώθουμε, δεν καταλαβαίνουμε.
            Υποθέτουμε πως η πραγματικότητα είναι αυτό το κουτί που μας βάλανε μέσα, κι όμως σας βεβαιώνω πως δεν είναι έτσι. Ανοίξτε την πόρτα κάποτε και κοιτάξτε τι υπάρχει έξω. Το όνειρο του σήμερα θα είναι η πραγματικότητα του αύριο. Κι όμως έχουμε ξεχάσει να ονειρευόμαστε».         
            «Κατ’ αρχήν πιστεύω ότι το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου που αγαπάει είναι ότι αγαπάει τον εαυτό του. […] Δε μιλάω για το χάιδεμα του εγώ μας. […] Μιλάω για τον άνθρωπο που συνειδητοποιεί, ότι δεν μπορείς να δώσεις παρά αυτό που έχεις και γι’ αυτό καλά θα κάνεις να προσπαθήσεις όσο μπορείς ν’ αποχτήσεις κάτι. Θέλεις να είσαι ο πιο μορφωμένος, ο πιο λαμπερός, ο πιο ενδιαφέρων, ο πιο πολυτάλαντος, ο πιο δημιουργικός άνθρωπος του κόσμου, γιατί έτσι θα μπορέσεις να τα δώσεις όλα αυτά. Ο μοναδικός λόγος που έχεις κάτι είναι για να το δίνεις».          
            «Θεωρούμε το «εγώ» μας σαν κάτι ουσιαστικό, τον εαυτό που κατασκευάσαμε. Θα σας πω όμως μια αλήθεια, δεν τον κατασκευάσατε εσείς αυτό τον εαυτό. Άλλοι τον έφτιαξαν. Οι άλλοι σας είπαν ποιος πρέπει να είστε και ποιος όχι, πώς πρέπει να κινείστε, να μυρίζετε και να κάνετε τα περισσότερα πράγματα που κάνετε. […] Βγες από τον εαυτό σου και άφησέ τον εκεί. […] Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπουν μέσα σου τα νέα μηνύματα. Ο εαυτός κατασκευάζει τεράστια τείχη γύρω του για «αυτο»προστασία. Αυτά τα τείχη τα ονομάζει πραγματικότητα. Ο,τιδήποτε δεν ταιριάζει μ’ αυτό που ο περιτειχισμένος εαυτός θεωρεί πραγματικό, δεν αφήνεται να περάσει από το τείχος∙ έτσι, όταν πια φτάνει μέσα η νέα αντίληψη, έχει γίνει αυτό που ήθελε από την αρχή. Έτσι οι περισσότεροι από μας περνάμε τη ζωή μας βλέποντας μόνον ό,τι θέλουμε να δούμε, ακούγοντας μόνον ό,τι θέλουμε να ακούσουμε, μυρίζοντας ό,τι θέλουμε να μυρίσουμε, ενώ όλα τα υπόλοιπα παραμένουν απολύτως αόρατα. Όλα τα πράγματα βρίσκονται εδώ. Για να δούμε, το μόνο που χρειάζεται είναι να τα αφήσουμε να μπουν, να τα αγγίξουμε, να τα γευτούμε, να τα δαγκώσουμε, να τα αγκαλιάσουμε (το πιο ευχάριστο), να τα ζήσουμε όπως είναι –όχι όπως είμαστε εμείς».
  
            «Το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος, αλλά η απάθεια».
            «Αν είχα να διαλέξω ανάμεσα στον πόνο και στο τίποτα, θα διάλεγα τον πόνο».
  
            «Υπάρχουμε εμείς, ο εαυτός μας και πάνω σ’ αυτό τον εαυτό συσσωρεύουμε χιλιάδες και χιλιάδες πράγματα που μπορεί να μην είναι ο εαυτός μας, μα που να ανήκουν μάλλον στην οικογένειά μας, την κουλτούρα μας, τους φίλους και ούτω καθεξής. Τα παίρνουμε μαζί μας και τότε αυτά γίνονται εμείς και είμαστε ικανοί να πεθάνουμε για να υπερασπίσουμε αυτό το «εμείς» και καταφεύγουμε στην απάθεια για να αποφύγουμε τις προκλήσεις του νέου εαυτού.
            Δημιουργούμε επίσης μοντέλα τελειότητας. Περνάμε τη ζωή μας προσπαθώντας να κάνουμε τον έξω κόσμο να ταιριάσει μ’ αυτό που νομίζουμε εμείς σαν τέλειο».
  
            «Είμαστε ήδη τέλειοι. Ο κόσμος είναι ήδη τέλειος. Προσπαθούμε να επέμβουμε σ’ αυτή την τελειότητα κι από κει πηγάζουν όλα τα προβλήματά μας. Τι θαυμάσιο που θα ήταν, αν μπορούσαμε να δεχτούμε το γεγονός ότι είμαστε ο τέλειος εαυτός μας. […] Μόνο εσύ μπορείς να ξέρεις ποιος είναι ο τέλειος εαυτός σου. Είσαι όμως ο τέλειος εαυτός σου και είναι ο μοναδικός τέλειος εαυτός σου που θα περάσει έτσι στην ιστορία του κόσμου! Ίσως οι άλλοι να προσπαθήσουν να τον κάνουν ατελή […]»
  
  Αποσπάσματα από το βιβλίο του Λέο Μπουσκάλια «Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις»
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 24.11.2009
• 20:26

  Δε θέλω να θυμάμαι πια...

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  
  Δε θέλω να θυμάμαι πια...
  Δε θέλω να θυμάμαι τον ήχο της φωνής σου ακόμη κι αν αναγκαστικά βουίζει στ’ αυτιά μου…
  Δε θέλω να θυμάμαι το χαμόγελό σου κι ας τρυπώνει συνέχεια σαν εικόνα στο μυαλό μου…
  Δε θέλω να θυμάμαι το άγγιγμά σου, όμως δεν έχω τίποτα καλύτερο να ονειρευτώ…
  Δε θέλω να θυμάμαι τα λόγια σου, αλλά δε βρίσκω αλλιώς λόγο να ζω…
  
  Το μόνο που κρατώ είναι οι αναμνήσεις από την αγάπη μου για σένα…
  Ίσως γιατί μόνο αυτές αξίζουν και μένουν μέσα μας τελικά...
  
  Ακόμη ζω, είμαι εδώ, αλλά όχι για σένα…
  
  Και να θυμάσαι: Δεν μπορώ με καμία να αντικατασταθώ…
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 29.10.2009
• 22:28

  Η επιστροφή μου / Ο ρόλος της αμοιβαίας αναγνώρισης

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Καλό χειμώνα σε όλους!
  
  Ξέρω, χάθηκα πάλι! Ο λόγος είναι η περιορισμένη πρόσβαση στο διαδίκτυο. Λείπω από το νησί από την 1η Αυγούστου και είμαι πολύ καλά γι’ αυτό. Ίσως τελικά αυτό να ήθελα για να ηρεμίσω. Τώρα επιστρέφω ανανεωμένη, με ξεκούραστο μυαλό και πολλές ιδέες! Επίσης ήθελα να σας πω –γιατί ήδη πολλούς από σας κρατώ σε αγωνία- ότι πέρασα στην πρώτη μου επιλογή, που ήταν το ΤΕΙ Λογοθεραπείας Ιωαννίνων.
  
  Δε θα μιλήσω καθόλου για το πώς σκέφτομαι και πώς είμαι αυτήν την περίοδο. Ίσως κάποια στιγμή να γράψω κάτι. Θέλω όμως να παραθέσω αυτό που διάβασα στο προηγούμενο τεύχος του περιοδικού Vita –άρθρο με τίτλο «Μπράβο!»- και φυσικά θα είναι το θέμα που περιμένω να συζητήσουμε γι’ αυτό και θα περιμένω τα σχόλιά σας. Δεν παραθέτω όλο το άρθρο παρά μόνο το απόσπασμα από μια μαρτυρία.
  
  ΥΓ: Θα ήθελα να δώσω τα συγχαρητήριά μου στην Μαρία Τζιρίτα για το βιβλίο της «Μάτια μου» και στη Λένα Μαντά για το «Έρωτας σαν βροχή», από το οποίο έβλεπα να ξετυλίγονται κατά κάποιο τρόπο δικά μου συναισθήματα. Τώρα διαβάζω το «Έστω μια φορά» της Πασχαλίας Τραυλού το οποίο μέχρι στιγμής μου αρέσει επίσης πολύ.
  
  
  Η μαρτυρία
  
  Διηγείται η Αργυρώ: «Είναι αργά το απόγευμα, γυρίζω από τη δουλειά. Τα παιδιά είναι ακόμη στη γιαγιά τους, ο Ανδρέας θα γυρίσει σε λίγο. Είμαι ψόφια, αλλά λέω να κανακέψω λίγο τον άνδρα μου, που ξέρω ότι είχε δύσκολη μέρα σήμερα, κι έτσι φτιάχνω το αγαπημένο του σάντουιτς με τόνο και βγάζω δύο ποτήρια για κρασί. Ακούω το κλειδί στην πόρτα. Λέει “γεια”, πάει να πλύνει τα χέρια του και να βγάλει το πουκάμισο, και κάθεται στην πολυθρόνα απέναντί μου, όπως εκατοντάδες βραδιές μέχρι τώρα. Δύο άνθρωποι που έχουν κάνει οικογένεια, ζουν χρόνια μαζί, και που, επειδή είναι δεδομένοι ο ένας για τον άλλον, διψούν για ευγνωμοσύνη και αναγνώριση. Κι όμως… Ο Ανδρέας παίρνει το ένα σάντουιτς και πίνει μια γουλιά κρασί χωρίς να μου πει κουβέντα. “Κρίμα!”, ακούω τον εαυτό μου να λέει πικρόχολα, “Έχεις υπάρξει και πιο ευγενικός, κάποτε…”. Φυσικά, η παρατήρηση πετυχαίνει διάνα και η ατμόσφαιρα γεμίζει ένταση. Φανερά τσατισμένος μου απαντάει: “Γκρινιάζεις συνέχεια, το ’χεις καταλάβει; Καλύτερα να πάω για ύπνο!”. Παρατάει φαγητό και κρασί και εξαφανίζεται στην κρεβατοκάμαρα. Πόσο με θλίβει όλο αυτό... Πώς ξεχάσαμε πόσο μας συγκινούσε παλιά όταν προσφέραμε κάτι ο ένας στον άλλον! Τώρα όλα, ακόμη και κάποιες μικρές ξεχωριστές χειρονομίες, έχουν γίνει αυτονόητες και τους δίνουμε προσοχή μόνο όταν τις χάσουμε, λες και ψάχνουμε ευκαιρία για να δηλώσουμε δυσαρεστημένοι αντί ευχαριστημένοι…».
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 15.07.2009
• 20:13

  ΑΝΑΔΟΧΗ ΠΑΙΔΙΟΥ: ΠΡΑΞΗ ΑΓΑΠΗΣ + ΑΓΟΡΑ ΚΑΛΛΥΝΤΙΚΩΝ - Oriflame: Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΚΑΘΕ ΓΥΝΑΙΚΑΣ!

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  
  Έκανα κάτι για το οποίο χαίρομαι πάρα πολύ! Σήμερα ήρθαν τα χαρτιά που χρειαζόμουν για να γίνω ανάδοχος παιδιού στην actionaid. Έγινα λοιπόν ανάδοχος σε ένα αγοράκι 10 ετών από την Καμπότζη. Είναι πάρα πολύ γλυκό! Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα!
  
  Βρείτε μερικές πληροφορίες εδώ και συμπληρώστε την αίτηση εδώ.
  
  
  
  Το δεύτερο που έκανα είναι να γίνω αντιπρόσωπος της Oriflame, της γνωστής εταιρίας καλλυντικών. Μπορεί όποιος θέλει να το κάνει! Αρκεί να μπει εδώ. (Επικοινωνήστε μαζί μου για να σας δώσω τον κωδικό μου γιατί θα σας ζητήσει χορηγό). Μου αρέσιε επίσης πάρα πολύ! Μπορώ να πουλάω καλλυντικά εδώ στο μέρος μου αλλά και να κάνω παραγγελίες για οποιονδήποτε από όλη την Ελλάδα!
  
  Όποια (και όποιος!) θέλει μπορεί να βρεί τον online κατάλογο της εταιρίας εδώ και να επικοινωνήσει μαζί μου με e-mail ( Xristina12.05@gmail.com )για οποιαδήποτε παραγγελία! (Χρειάζομαι μόνο τον κωδικό των προϊόντων).
  
  Ελπίζω να με στηρίξετε! Οι τιμές είναι πραγματικά πολύ καλές! Εγώ τουλάχιστον σώθηκα και γι' αυτό θέλησα να το κάνω και σε άλλες γυναίκες.
  
  Σας ευχαριστώ!!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 07.07.2009
• 08:57

  Αυτά ακριβώς τα λόγια με αντιπροσωπεύουν! Δήμητρα Πάπιου-"Αυτή η νύχτα μένει" + Χάρις Αλεξίου-"Φεύγω" + "Δεν υπάρχουν άγγελοι"

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Δήμητρα Πάπιου - "Αυτή η νύχτα μένει"
  
  Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
  σε ψυχή ψαριού, κορμί γατίσιο.
  Κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ,
  πότε άστρα, πότε άκρη της αβύσσου.
  Κάτι κυνηγώ…
  σαν το ναυαγό…
  τα χρόνια μου σεντόνια μου,
  τσιγάρα να τα σβήσω…
  
  Αυτή η νύχτα μένει αιώνες παγωμένη
  που δυο ψυχές δε βρήκαν καταφύγιο…
  Κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
  να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο…
  
  Χάθηκα κι εγώ κάποια βραδιά,
  πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη.
  Πέφταν τ’ άστρα μες στη λασπουριά,
  μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι.
  Μού’ γνεφ’ η καρδιά…
  πάρε μυρωδιά…
  το λάδι εδώ πως καίγεται
  και ζήσε το ταξίδι…
  
  Αυτή η νύχτα μένει αιώνες παγωμένη
  που δυο ψυχές δε βρήκαν καταφύγιο…
  Κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
  να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο…
  
  --------------------------------------------------------------------
  Χάρις Αλεξίου - "Φεύγω"
  
  Kάποτε έχτιζα ένα όνειρο τη μέρα,
  τώρα η στράτα μου δεν πάει παραπέρα
  φεύγω, τώρα φεύγω.
  
  Kάποτε κοίταζα τον ήλιο μέσ’ τα μάτια
  κι αυτόν τον ήλιο μου τον κάνανε κομμάτια
  φεύγω, τώρα φεύγω.
  
  Tώρα ο ουρανός δεν με φοβίζει όσο κι αν βρέχει,
  τώρα η ελπίδα μου ταυτότητα δεν έχει
  φεύγω, τώρα φεύγω.
  
  Φεύγω, φεύγω και παίρνω την καρδιά μου
  κι ένα τραγούδι συντροφιά μου, φεύγω, φεύγω…
  Φεύγω, κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια
  αρρωστημένους και αγρίμια, φεύγω, φεύγω…
  Φεύγω, τώρα φεύγω.
  
  Δεν το αντέχω να βουλιάζω μέσ’ το ψέμα,
  τώρα κατάλαβα πως ήμουνα ένα δέμα
  φεύγω, τώρα φεύγω.
  
  Θέλω να ζήσω τη ζωή μου έξω απ’ τα μέτρα
  τώρα που σκλήρυν’ η καρδιά μου σαν την πέτρα
  φεύγω, τώρα φεύγω.
  
  Tώρα ο κόσμος κι οι φωνές δεν με τρομάζουν,
  τώρα τα χέρια μου ένα σύνθημα χαράζουν
  φεύγω, τώρα φεύγω.
  
  Φεύγω, φεύγω και παίρνω την καρδιά μου
  κι ένα τραγούδι συντροφιά μου, φεύγω, φεύγω…
  Φεύγω, κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια
  αρρωστημένους και αγρίμια, φεύγω, φεύγω…
  Φεύγω, τώρα φεύγω.
  
  --------------------------------------------------------------------
  Κατερίνα Κούκα - "Δεν υπάρχουν άγγελοι"
  
  Δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέω...
  Νόμιζα πως είχα αγκαλιά τον τελευταίο...
  Πόσο λάθος έκανα που για σένα πέθαινα,
  τώρα που με πούλησες το ξέρω.
  
  Δεν υπάρχουν άγγελοι, δεν με ξεγελάνε,
  τα γαλάζια μάτια, τα ξανθά μαλλιά...
  Πάντοτε οι άγγελοι πιο ψηλά μας πάνε
  όμως από σένανε λείπουν τα φτερά...
  
  Δεν υπάρχουν άγγελοι κι ας λένε...
  Έχω τα σημάδια από σένα που με καίνε...
  Σαν παιδί σου δόθηκα κι όμως να προδόθηκα...
  Δεν υπάρχουν άγγελοι κι ας λένε...
  
  Δεν υπάρχουν άγγελοι, δεν με ξεγελάνε,
  τα γαλάζια μάτια, τα ξανθά μαλλιά...
  Πάντοτε οι άγγελοι πιο ψηλά μας πάνε
  όμως από σένανε λείπουν τα φτερά...
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 30.06.2009
• 10:26

  Βραβείο αξιαγάπητου μπλοκ...

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Οι παρακάτω bloggers μου έδωσαν το βραβείο του πιο αξιαγάπητου μπλοκ:
  
  γυάλινο δάκρυ
  Theo ο κηπουρός
  gekoudi
  Χρύσα
  
  
  (ελπίζω να μην ξέχασα κανέναν)
  
  Σύμφωνα με τους κανόνες:
  α) Δεχτείτε αυτό το βραβείο, αναρτήστε το στο blog σας μαζί με το όνομα του ατόμου που σας βράβευσε (το link και το blog).
  
  β) Απονείμετε το βραβείο αυτό σε άλλα 15 (που μόνο σε 15 δεν μπορώ να το δώσω :-Ρ) αξιαγάπητα blogs.
  
  γ) Θυμηθείτε να επικοινωνήσετε με τους bloggers και ενημερώστε τους ότι τους επιλέξατε γι’ αυτό το βραβείο.
  
  
  

  Έτσι λοιπόν απονέμω κι εγώ με τη σειρά μου το βραβείο αξιαγάπητου μπλοκ στους:
  
  Ανέμη

  Αγγελική

  Ανασαιμιά
  
  Έλενα

  ΝΕΝΙ
  
  Xaroylita
  
  Κώστα Βλούτη
  
  Mικρό Αλήτη
  
  Άνεμο

  Me_To_aSeToN_STo_XeRi
  
  Αναστασία

  Πράσινη κλωστή δεμένη
  
  Lee
  
  Ιωάννα-carino
  

  
  
  Και φυσικά ανταποδίδω σ' αυτούς που μου το χάρισαν!
  
  Σας ευχαριστώ πολύ!!!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 26.06.2009
• 14:50

  Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών (Που μόνο γι' αυτήν δε λέω όπως πάντα)

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  1. Χιλιάδες χρήστες δεν έχουν τελειώσει το σχολείο, χρειάζονται εκπαίδευση και επαγγελματική κατάρτιση.
  
  2. Χιλιάδες χρήστες είναι άνεργοι, χρειάζονται δουλειά.
  
  3. Χιλιάδες χρήστες έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας, χρειάζονται ιατρική περίθαλψη.
  
  4. Χιλιάδες χρήστες βρίσκονται στη φυλακή -άδικα αν είναι εκεί ακριβώς επειδή είναι χρήστες- χρειάζονται νομική υποστήριξη.
  
  5. Χιλιάδες χρήστες βρίσκονται στο δρόμο, χρειάζονται στέγη.
  
  6. Χιλιάδες χρήστες ζουν στο περιθώριο της ζωής, χρειάζονται απεξάρτηση και αγάπη.
  
  
  ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ
  
  Οι χρήστες ναρκωτικών στην εποχή μας, ανεξαρτήτως ηλικίας, βρίσκονται στο περιθώριο. Εμείς οι ίδιοι τους αποθαρρύνουμε να παλέψουν για την απεξάρτησή τους ή πολλές φορές τους οδηγούμε στα ναρκωτικά. Κι αυτό γιατί όλοι αυτοί που καταφεύγουν σ' αυτά τα μέσα, για να "λύσουν" τα προβλήματά τους και που τελικώς με αυτές τις ουσίες καταλήγουν απλώς να τα "ξεχνούν" για λίγο, το κάνουν για να στραφούν ενάντια στην κοινωνία, στα φαινόμενα και τις προκαταλήψεις της. Αλλά ξεχνάμε ότι εμείς αποτελούμε την κοινωνία! Εμείς είμαστε υπεύθυνοι σε μεγάλο βαθμό για αυτήν την κατάντια. Ακούω συχνά πολλούς να λένε "η κοινωνία φταίει". Πάντα αυτό κάνουμε. Βρίσκουμε πάντα τον τρόπο να τα ρίχνουμε κάπου αλλού μόνο και μόνο για να αποποιούμαστε ευθύνες και να μην έχουμε ενοχές. Ίσως όμως αν είχαμε -όχι ενοχές επειδή το έχουμε ήδη κάνει αλλά αγάπη θα λεγόταν διαφορετικά- τα πράγματα να ήταν καλύτερα. Εμείς είμαστε η κοινωνία! Κι αν εγώ κι εσύ σκεφτόμαστε διαφορετικά από τη μάζα, αυτό δεν μας κάνει θεούς και δεν μας βγάζει έξω απ' αυτή! Τώρα θα μπούμε σε άλλο κεφάλαιο βέβαια, στο ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε εμείς τον κόσμο... Καταλαβαίνω την απόγνωσή σας. Έτσι ήθελαν να μας κάνουν και το πέτυχαν μια χαρά. Είμαστε -και οι χρήστες- καταδικασμένοι ή δεν είμαστε; Μήπως είμαστε ίδιοι με τη διαφορά ότι αυτοί το δείχνουν μ' αυτόν τον τρόπο λόγω συγκεκριμένων αιτιών; Μήπως λοιπόν να σταματήσει ο ρατσισμός απέναντι τους;
  
  Όλα αυτά τα λέω γιατί συναντώ επίσης πολλούς που λένε: "Έ εκείνος έμπλεξε στα ναρκωτικά, καλά να πάθει!" Το γεγονός ότι εκείνος δε φταίει που "δεν είχε μυαλό" και πολλοί βρίσκουν την ευκαιρία να εκμεταλλεύονται την εύθραυστη ψυχική κατάσταση κάποιου για να παίζουν με τη ζωή του με σκοπό το κέρδος δε λέει κάτι; Έλεος, θα μπορούσε ο καθένας μας να είναι σε αυτή τη θέση και δεν είναι λόγω ηλιθιότητας. Όλοι έχουμε βρεθεί σε στιγμές αδυναμίας και είτε αντιδράσαμε έτσι είτε όχι δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε κανέναν. Εκείνος έτσι αντέδρασε, τι να κάνουμε τώρα; Είναι αυτός λόγος για να ξεχνάμε την ευθύνη που έχουμε; Σκεφτείτε τη ζωή σας χωρίς σχολείο, επάγγελμα, δουλειά, ιατρική περίθαλψη, στέγη και πάνω απ' όλα χωρίς αγάπη… Και εκτός απ' όλα αυτά να έχεις και μια κοινωνία που σε περιθωριοποιεί και σε κλείνουν και φυλακή, λες και φταις εσύ(!), τη στιγμή που οι έμποροι, οι πραγματικοί φταίχτες, σκοτώνουν κι άλλες αθώες ψυχές... Τι σας φταίνε και κλείνετε τους απλούς χρήστες στη φυλακή δεν μπορώ να καταλάβω. Και στο κάτω κάτω γιατί να μην τα έχεις αυτά στη ζωή σου; Επειδή είσαι χρήστης; Γιατί τόσος ρατσισμός;
  
  Μήπως θα έπρεπε να ψάξουμε τις αιτίες, να σκύψουμε το κεφάλι όχι μόνο από ντροπή αλλά κι από ενδιαφέρον και να πράξουμε επιτέλους; Γιατί πάντα αυτό κάνουμε. Μόνο να σχολιάζει καθετί που κάνεις ξέρει αυτή η κοινωνία. Τους λόγους δεν τους αναζητά κανείς. Δεν τους νοιάζει γιατί θέλουν να σχολιάζουν για να μην βλέπουν την καμπούρα τους. Εγώ υποστηρίζω αυτό: "Διαφωνώ μ' αυτό που κάνεις αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το κάνεις". Δεν θυμάμαι ποιος το είπε και το έχω αλλάξει κάπως. Έχω δικαίωμα στη ζωή μου! Ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις τι κάνω και θα μου την καταστρέψεις στα μάτια των άλλων; Αλλά όσο μυαλό έχεις εσύ άλλο τόσο έχουν κι αυτοί που δέχονται τη γνώμη σου και θεοποιούν τον άτυπο κανόνα "Μη δίνεις δικαίωμα". Ένα δικαίωμα που δεν μπορούν να το πάρουν δεν μπορείς να το δώσεις! Δηλαδή εγώ έχω το δικαίωμα να ζήσω, αν σου πω "σκότωσέ με" θα έχεις το δικαίωμα να το κάνεις και δεν θα παραβιάσεις το δικό μου δικαίωμα στη ζωή; Ποιος τις λέει αυτές τις μαλακίες; Δε μας αφήνετε να ζήσουμε! Και δεν είναι νόμος αλλά άτυπος κοινωνικός κανόνας. Και ποια κοινωνία τους έβγαλε αυτούς; Τον απαίδευτων! Ε ευχαριστώ πολύ…
  
  Και μην ακούσω ότι αυτό το λέει η δική μου γενιά γιατί παλιά σκεφτόσασταν αλλιώς.. Δόξα το Θεό να λέτε! Κάποια στιγμή οι "προκαταλήψεις του Ελληνάρα" πρέπει να εξαλειφθούν. Τα δικαιώματά της ξέρει η νέα γενιά, ούτε τα εύκολα ζητάει ούτε μόνο γαμ...σι (το άκουσα κι αυτό!). Απόδειξη για το πρώτο το ότι πολύ απλά οι προηγούμενες γενιές της κληροδότησαν μόνο τα δύσκολα! Απαισιοδοξία και προβλήματα. Αυτό είναι ζωή δηλαδή; Κι αν θέλετε να μάθετε αυτές οι γενιές άρχισαν με το γνωμικό "να ζεις τη ζωή σου" που σημαίνει να κάνεις σεξ. Θεοποιείτε το πιο ανούσιο -με τον τρόπο που γίνεται- πράγμα και αυτό το ονομάζεται ζωή!
  
  (Πάλι από αλλού ξεκίνησα αλλά αλλού κατέληξα. Μάλλον επειδή όλα αυτά τα σκέφτομαι εδώ και καιρό και ήθελα να σας τα πω. Δεν πειράζει 2 σε 1 η ανάρτηση. Έτσι κι αλλιώς απλές σκέψεις γράφω με αφορμή τη μέρα. Λοιπόν ξαναγυρνάω στο θέμα:)
  
  Όχι αγαπητοί φίλοι. Δεν πρέπει μόνο να κατηγορούμε αυτούς τους ανθρώπους, πρέπει να αναλύουμε τα αίτια και να τους βοηθάμε. Η κοινωνιολόγος στο σχολείο μου είπε ότι αυτό κάνει η κοινωνιολογία. Τι να κάνουμε όμως; Η "κοινωνία" δεν μας έχει δίνει τα μέσα εε; Μόνο ένα δρόμο μας δίνει. Θα πας σχολείο, θα γράψεις πανελλήνιες, θα είσαι φοιτήτρια και θα ζεις τη ζωή σου που είπαμε τι σημαίνει και μετά θα παντρευτείς. Αν θέλεις κάτι διαφορετικό απλώς δεν μπορείς να το κάνεις. Πρώτον δε θα βρεις άτομα που να σκέφτονται έτσι και δεύτερον για τόλμα! Γιατί εμείς δώσαμε δικαίωμα στην κοινωνία να μας σχολιάζει με τη συμμετοχή μας σ' αυτό. Αυτόν τον κόσμο μας κληροδοτήσατε οι προηγούμενες γενιές και σ' αυτόν ζήσατε κι εσείς... Το έχετε αναρωτηθεί ποτέ;
  
  
  (Αχ Αγγελική τελικά είχες δίκιο σ' αυτό που μου είπες. Μήπως πρέπει να γίνω κοινωνιολόγος;;; Παιδιά νομίζω ότι έκλεισε, αν δεν βρω άκρη ούτε στο μηχανογραφικό Κύπρου..)
  
  
  Τα 1-6 ιδέα από: [www.trikalanews.gr]
  
  Μπορείτε να επισκεφθείτε επίσης: [www.okana.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 24.06.2009
• 09:02

  Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών (Που μόνο γι' αυτήν δε λέω όπως πάντα)

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  
  1. Χιλιάδες χρήστες δεν έχουν τελειώσει το σχολείο, χρειάζονται εκπαίδευση και επαγγελματική κατάρτιση.
  2. Χιλιάδες χρήστες είναι άνεργοι, χρειάζονται δουλειά.
  3. Χιλιάδες χρήστες έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας, χρειάζονται ιατρική περίθαλψη.
  4. Χιλιάδες χρήστες βρίσκονται στη φυλακή -άδικα αν είναι εκεί ακριβώς επειδή είναι χρήστες- χρειάζονται νομική υποστήριξη.
  5. Χιλιάδες χρήστες βρίσκονται στο δρόμο, χρειάζονται στέγη.
  6. Χιλιάδες χρήστες ζουν στο περιθώριο της ζωής, χρειάζονται απεξάρτηση και αγάπη.
  
  
  
  
  ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ
  
  
  Οι χρήστες ναρκωτικών στην εποχή μας, ανεξαρτήτως ηλικίας, βρίσκονται στο περιθώριο. Εμείς οι ίδιοι τους αποθαρρύνουμε να παλέψουν για την απεξάρτησή τους ή πολλές φορές τους οδηγούμε στα ναρκωτικά. Κι αυτό γιατί όλοι αυτοί που καταφεύγουν σ' αυτά τα μέσα, για να "λύσουν" τα προβλήματά τους και που τελικώς με αυτές τις ουσίες καταλήγουν απλώς να τα "ξεχνούν" για λίγο, το κάνουν για να στραφούν ενάντια στην κοινωνία, στα φαινόμενα και τις προκαταλήψεις της. Αλλά ξεχνάμε ότι εμείς αποτελούμε την κοινωνία! Εμείς είμαστε υπεύθυνοι σε μεγάλο βαθμό για αυτήν την κατάντια. Ακούω συχνά πολλούς να λένε "η κοινωνία φταίει". Πάντα αυτό κάνουμε. Βρίσκουμε πάντα τον τρόπο να τα ρίχνουμε κάπου αλλού μόνο και μόνο για να αποποιούμαστε ευθύνες και να μην έχουμε ενοχές. Ίσως όμως αν είχαμε -όχι ενοχές επειδή το έχουμε ήδη κάνει αλλά αγάπη θα λεγόταν διαφορετικά- τα πράγματα να ήταν καλύτερα. Εμείς είμαστε η κοινωνία! Κι αν εγώ κι εσύ σκεφτόμαστε διαφορετικά από τη μάζα, αυτό δεν μας κάνει θεούς και δεν μας βγάζει έξω απ' αυτή! Τώρα θα μπούμε σε άλλο κεφάλαιο βέβαια, στο ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε εμείς τον κόσμο... Καταλαβαίνω την απόγνωσή σας. Έτσι ήθελαν να μας κάνουν και το πέτυχαν μια χαρά. Είμαστε -και οι χρήστες- καταδικασμένοι ή δεν είμαστε; Μήπως είμαστε ίδιοι με τη διαφορά ότι αυτοί το δείχνουν μ' αυτόν τον τρόπο λόγω συγκεκριμένων αιτιών; Μήπως λοιπόν να σταματήσει ο ρατσισμός απέναντι τους;
  
  Όλα αυτά τα λέω γιατί συναντώ επίσης πολλούς που λένε: "Έ εκείνος έμπλεξε στα ναρκωτικά, καλά να πάθει!" Το γεγονός ότι εκείνος δε φταίει που "δεν είχε μυαλό" και πολλοί βρίσκουν την ευκαιρία να εκμεταλλεύονται την εύθραυστη ψυχική κατάσταση κάποιου για να παίζουν με τη ζωή του με σκοπό το κέρδος δε λέει κάτι; Έλεος, θα μπορούσε ο καθένας μας να είναι σε αυτή τη θέση και δεν είναι λόγω ηλιθιότητας. Όλοι έχουμε βρεθεί σε στιγμές αδυναμίας και είτε αντιδράσαμε έτσι είτε όχι δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε κανέναν. Εκείνος έτσι αντέδρασε, τι να κάνουμε τώρα; Είναι αυτός λόγος για να ξεχνάμε την ευθύνη που έχουμε;
  
  Σκεφτείτε τη ζωή σας χωρίς σχολείο, επάγγελμα, δουλειά, ιατρική περίθαλψη, στέγη και πάνω απ' όλα χωρίς αγάπη… Και εκτός απ' όλα αυτά να έχεις και μια κοινωνία που σε περιθωριοποιεί και σε κλείνουν και φυλακή, λες και φταις εσύ(!), τη στιγμή που οι έμποροι, οι πραγματικοί φταίχτες, σκοτώνουν κι άλλες αθώες ψυχές... Τι σας φταίνε και κλείνετε τους απλούς χρήστες στη φυλακή δεν μπορώ να καταλάβω. Και στο κάτω κάτω γιατί να μην τα έχεις αυτά στη ζωή σου; Επειδή είσαι χρήστης; Γιατί τόσος ρατσισμός;
  
  Μήπως θα έπρεπε να ψάξουμε τις αιτίες, να σκύψουμε το κεφάλι όχι μόνο από ντροπή αλλά κι από ενδιαφέρον και να πράξουμε επιτέλους; Γιατί πάντα αυτό κάνουμε. Μόνο να σχολιάζει καθετί που κάνεις ξέρει αυτή η κοινωνία. Τους λόγους δεν τους αναζητά κανείς. Δεν τους νοιάζει γιατί θέλουν να σχολιάζουν για να μην βλέπουν την καμπούρα τους. Εγώ υποστηρίζω αυτό: "Διαφωνώ μ' αυτό που κάνεις αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το κάνεις". Δεν θυμάμαι ποιος το είπε και το έχω αλλάξει κάπως. Έχω δικαίωμα στη ζωή μου! Ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις τι κάνω και θα μου την καταστρέψεις στα μάτια των άλλων; Αλλά όσο μυαλό έχεις εσύ άλλο τόσο έχουν κι αυτοί που δέχονται τη γνώμη σου και θεοποιούν τον άτυπο κανόνα "Μη δίνεις δικαίωμα". Ένα δικαίωμα που δεν μπορούν να το πάρουν δεν μπορείς να το δώσεις! Δηλαδή εγώ έχω το δικαίωμα να ζήσω, αν σου πω "σκότωσέ με" θα έχεις το δικαίωμα να το κάνεις και δεν θα παραβιάσεις το δικό μου δικαίωμα στη ζωή; Ποιος τις λέει αυτές τις μαλακίες; Δε μας αφήνετε να ζήσουμε! Και δεν είναι νόμος αλλά άτυπος κοινωνικός κανόνας. Και ποια κοινωνία τους έβγαλε αυτούς; Τον απαίδευτων! Ε ευχαριστώ πολύ…
  
  Και μην ακούσω ότι αυτό το λέει η δική μου γενιά γιατί παλιά σκεφτόσασταν αλλιώς.. Δόξα το Θεό να λέτε! Κάποια στιγμή οι "προκαταλήψεις του Ελληνάρα" πρέπει να εξαλειφθούν. Τα δικαιώματά της ξέρει η νέα γενιά, ούτε τα εύκολα ζητάει ούτε μόνο γαμ...σι (το άκουσα κι αυτό!). Απόδειξη για το πρώτο το ότι πολύ απλά οι προηγούμενες γενιές της κληροδότησαν μόνο τα δύσκολα! Απαισιοδοξία και προβλήματα. Αυτό είναι ζωή δηλαδή; Κι αν θέλετε να μάθετε αυτές οι γενιές άρχισαν με το γνωμικό "να ζεις τη ζωή σου" που σημαίνει να κάνεις σεξ. Θεοποιείτε το πιο ανούσιο -με τον τρόπο που γίνεται- πράγμα και αυτό το ονομάζεται ζωή!
  
  (Πάλι από αλλού ξεκίνησα αλλά αλλού κατέληξα. Μάλλον επειδή όλα αυτά τα σκέφτομαι εδώ και καιρό και ήθελα να σας τα πω. Δεν πειράζει 2 σε 1 η ανάρτηση. Έτσι κι αλλιώς απλές σκέψεις γράφω με αφορμή τη μέρα. Λοιπόν ξαναγυρνάω στο θέμα:)
  
  Όχι αγαπητοί φίλοι. Δεν πρέπει μόνο να κατηγορούμε αυτούς τους ανθρώπους, πρέπει να αναλύουμε τα αίτια και να τους βοηθάμε. Η κοινωνιολόγος στο σχολείο μου είπε ότι αυτό κάνει η κοινωνιολογία. Τι να κάνουμε όμως; Η "κοινωνία" δεν μας έχει δίνει τα μέσα εε; Μόνο ένα δρόμο μας δίνει. Θα πας σχολείο, θα γράψεις πανελλήνιες, θα είσαι φοιτήτρια και θα ζεις τη ζωή σου που είπαμε τι σημαίνει και μετά θα παντρευτείς. Αν θέλεις κάτι διαφορετικό απλώς δεν μπορείς να το κάνεις. Πρώτον δε θα βρεις άτομα που να σκέφτονται έτσι και δεύτερον για τόλμα! Γιατί εμείς δώσαμε δικαίωμα στην κοινωνία να μας σχολιάζει με τη συμμετοχή μας σ' αυτό. Αυτόν τον κόσμο μας κληροδοτήσατε οι προηγούμενες γενιές και σ' αυτόν ζήσατε κι εσείς... Το έχετε αναρωτηθεί ποτέ;
  
  
  (Αχ Αγγελική τελικά είχες δίκιο σ' αυτό που μου είπες. Μήπως πρέπει να γίνω κοινωνιολόγος;;; Παιδιά νομίζω ότι έκλεισε, αν δεν βρω άκρη ούτε στο μηχανογραφικό Κύπρου..)
  
  
  
  Τα 1-6 ιδέα από:
  [www.trikalanews.gr]
  
  Μπορείτε να επισκεφθείτε επίσης:
  [www.okana.gr]
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 23.06.2009
• 17:28

  Και πάλι σκέψεις, σκέψεις , σκέψεις...

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  
  Τέλος λοιπόν οι εξετάσεις. Τέλος και το σχολείο. Δεν ξέρω αν πρέπει να χαρώ ή να λυπηθώ. Πολλοί λένε πως μεγαλώνοντας θα νοσταλγώ το σχολείο και δε θα χαίρομαι καθόλου που παρακαλούσα να τελειώσει. Εγώ κατέληξα στο γεγονός ότι όλοι αυτοί απλώς δεν είχαν διαβάσει ποτέ. Ναι, μια χαρά θα ήταν και για μένα να πηγαίνω κάπου που δεν κουράζομαι και που δε χρειάζεται να δουλεύω. Όμως, αν και σίγουρα σε όλους μας λείπει το σχολείο ως ανάμνηση, κάποια στιγμή θα τέλειωνε κι αυτό και, λόγω ηλικίας, θέλω να πάρω το δρόμο μου, να σπουδάσω και να ζήσω άλλα πράγματα. Όλα μέσα στη ζωή δεν είναι; Γιατί λοιπόν να μου λείπει το σχολείο;
  
  Στις εξετάσεις πάτωσα. Καλά δεν πάτωσα ακριβώς, έβγαλα 16, για την ακρίβεια 15858 μόρια. Η ουσία είναι πως δε φτάνω τη σχολή που θέλω. Οπότε θα συμβιβαστώ κι εγώ με κάποια άλλη. Και λέω «κι εγώ» γιατί όλες αυτές τις μέρες που έμεινα μακριά απ’ όλα συνειδητοποίησα κάτι. Όλες από την τάξη μου ήθελαν Παιδαγωγικά για να έχουν λεφτά και διακοπές και γενικά για να βολευτούν στο δημόσιο. Και ποιος μου λέει εμένα ότι μέχρι να βγω απ’ το πανεπιστήμιο αυτό θα ισχύει ακόμα; Με λίγα λόγια, τη στιγμή που μιλάμε, διορίζονται δάσκαλοι όλοι αυτοί που είχαν περάσει με 15-16 κι εγώ να πρέπει να περάσω με 18 και να μην έχω δουλειά! Πλάκα μου κάνετε;
  Και καλά εμένα δε με νοιάζει γιατί ήθελα Ειδική Αγωγή και για να πας εκεί και να τα καταφέρεις πρέπει να το θες πολύ. Αλλά δεν είναι άδικο για όλους μας; Και τεσπα αλλού θέλω να καταλήξω. Όλοι αυτοί που πέρασαν τότε με το 15 στην «κάποια άλλη σχολή» αφού δεν έπιασαν αυτή που ήθελαν, δεν συμβιβάστηκαν; Δεν συμβιβάζομαι τώρα κι εγώ που έχω τη σχολή που ήθελαν και δεν μπορώ να φτάσω τη σχολή που έχουν; Και μετά λέμε γιατί οι δάσκαλοι πετάνε καρέκλες και θρανία στα παιδιά μας. «Δεν είμαστε ευτυχισμένοι ρε, μας ακούει κανείς;;;;;»
  
  Δεν ξέρω πραγματικά τι να κάνω. Πήρα τους βαθμούς στα χέρια μου και δεν ήξερα αν πρέπει να κλαίω που έχασα την Ειδική Αγωγή ή να γελάω ή τουλάχιστον να είμαι καλά που έβγαλα καλούς βαθμούς, γιατί ξέρω πώς είναι το σύστημα και εγώ είμαι αυτή που λέω ότι δεν θα πέσω ποτέ στην παγίδα να γίνω όπως με θέλουν. Χώρια που νευρίασα με άλλες κοπέλες. Η μία έκλαιγε που έβγαλε 18 και κάτι άλλα όχι όσο κάτι θα ήθελε. Τι να πούμε κι εμείς ρε κοπελιά; Και η άλλη έκλαιγε που έγραψε 13 και περνάει μόνο σε 2 ΑΕΙ –γιατί έχουμε και το ψώνιο μας και δε θέλουμε ΤΕΙ- και την παρηγορούσε η φίλη μου που έγραψε κάτω από τη βάση! Και βέβαια εννοείται ότι δεν θέλουν και να ξαναδώσουν γιατί θα τους πέσει…………… ναι, αυτό. Το ξέρω είμαι κακιά πάλι σήμερα αλλά δεν είναι ωραίο να είμαστε αχάριστοι. Κι εγώ δεν πέρασα εκεί που ήθελα αλλά είδα τα δεδομένα που έχω και θα επιλέξω κάτι από αυτά (εννοείται όμως πως στο μηχανογραφικό θα δηλώσω κι αυτά που δεν φτάνω πρώτα). Η φίλη μου πάντως δεν είχε πρόβλημα, θα πήγαινε ιδιωτικό.
  
  Λοιπόν, να πω και για μένα γιατί σας ταλαιπώρησα. Σκέφτομαι το «Κοινωνιολογίας» Παντείου (Αθήνα) με ειδίκευση στην Εγκληματολογία για να δουλεύω σε σωφρονιστικά ιδρύματα, το «Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας (ΦΠΨ)» Ιωαννίνων ως παιδοψυχολόγος, το «Ιστορίας και Αρχαιολογίας» Ιωαννίνων ή Βόλου ως αρχαιολόγος, το «ΤΕΙ Λογοθεραπείας» Καλαμάτας, το «ΤΕΙ Βρεφονηπιοκομίας» Θεσσαλονίκης (το οποίο έχει και ΑΕΙ που δεν φτάνω και το φοβάμαι στις προκηρύξεις, οπότε μάλλον θα το απορρίψω) και το «Θεάτρου» Θεσσαλονίκης όπως σας είχα πει ότι θέλω αν δεν περάσω κάπου. Θέλω να μου πει τη γνώμη του και το γιατί όποιος ξέρει γιατί είμαι ΚΑΙ αναποφάσιστη και δεν μπορώ να βγάλω άκρη. Υπάρχει και ψηφοφορία στο sidebar.
  
  ΥΓ: Δεν απαντάω στα σχόλιά σας στην προηγούμενη ανάρτηση γιατί δεν έχει νόημα να λέω ευχαριστώ στις ευχές για τις εξετάσεις. Σας ευχαριστώ όλους πάρα πάρα πολύ.
  
  ΥΓ2: Εύχομαι σε όλα τα παιδιά που έγραψαν πανελλήνιες να είναι ευτυχισμένα στη ζωή τους. Η ευτυχία δεν εξαρτάται από κάτι εξετάσεις. Όπως λέω πάντα και συχνά τώρα τελευταία: «ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ!» Να κάνετε αυτό που θέλει η καρδιά σας και δεν θα χάσετε. Δεν πήγατε καλά; Ανασκουμπωθείτε και βάλτε καινούριους στόχους. Θέλετε να χάσετε τον πόλεμο ή μόνο μία μάχη…;;
  
  (Κοίτα που αρχίζω να είμαι πραγματικά αισιόδοξη... Ποιος θα μου το' λεγε!)
  
  ΥΓ3: Ευχαριστώ ειδικά το Γυάλινο Δάκρυ για τις συμβουλές και τη Χρύσα για το ενδιαφέρον της!!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 06.05.2009
• 20:44

  Έχω ανάγκη την υποστήριξη και τις ευχές σας..!!

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Χάθηκα πάλι ε;; Λοιπόν αυτή τη φορά θα είναι η τελευταία που θα χαθώ, να είστε σίγουροι…
  
  Όπως ξέρετε την επόμενη Παρασκευή αρχίζουν οι Πανελλήνιες… Και την Τρίτη έχω γενέθλια τα οποία δε θα χαρώ.. Έχω όμως εσάς! Δεν ξέρω αν σας το έχω πει αλλά από τότε που δημιούργησα το μπλοκ έχουν αλλάξει πολλά πράγματα στον τρόπο που σκέφτομαι.. Είναι και λόγω ηλικίας σίγουρα, αλλά έμαθα πως υπάρχουν άνθρωποι, μερικούς απ’ τους οποίους είχα την τύχη να τους γνωρίσω από εδώ αλλά, για να είμαι ειλικρινής, τώρα δεν επικοινωνώ πλέον μαζί τους και νομίζουν ότι τους ξέχασα. Πιστέψτε με, σε κάθε κίνησή μου, σκέφτομαι τα λόγια τους, συνειδητοποιώ πόσο δίκιο έχουν..
  
  Έχουν συμβεί διάφορα τελευταία, τα οποία θα σας διηγηθώ κάποια στιγμή.
  
  Το σημαντικό είναι ότι έκανα ένα πολύ σημαντικό βήμα! Βρήκα κάτι που μ’ αρέσει στη ζωή μου! Καλά δεν είναι και τόσο αισιόδοξο όσο ακούγεται…
  
  Απλώς κατέληξα στο ότι η ζωή είναι πολύπλοκη και περίπλοκη και παράξενη και δύσκολη.. (Αυτό το είχα ανακαλύψει εδώ και χρόνια) Αλλά δεν είχα ανακαλύψει πόσο πολύ μου αρέσει αυτό! Γιατί ως γνωστόν μια ανωμαλία την έχω (και έναν μαζοχισμό) και αν δεν βρω τα δύσκολα βαριέμαι να τη ζωή μου!
  
  Χαχα, ζωή, σου την έσκασα!
  
  Τεσπα, πάλι άλλο ήθελα να πω και αλλού πήγα… (Το κάνω πάντα!)
  
  Έκανα αυτή την ανάρτηση για να «ζητιανέψω» τις ευχές σας και την υποστήριξή σας, για αυτά που θα περάσω τον επόμενο μήνα. Όποιος θέλει ας μου αφήσει κανένα σχολιάκι μπας και καταφέρω να ζωγραφίσω -και να μ' αρέσει αυτή τη φορά- τη ζωή μου… Έχω ανάγκη από τους ανθρώπους αυτούς που γνώρισα από εδώ και έχουν πει τόσα καλά για μένα.. Έτσι κι αλλιώς δεν τα έχω ακούσει και από πουθενά αλλού, οι φιλοι είναι τόσο αφοσιωμένοι στη ζωή τους για να κοιτάξουν και γύρω τους.. Ποια ευτυχία τους δηλαδή, εκεί που αναζητούν την ευτυχία δεν θα την βρούνε ποτέ.!
  
  Σας ευχαριστώ πολύ, θα απαντήσω σε όλους με τον ερχομό του επόμενου μήνα. Και στ’ αλήθεια, τότε θα είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενη!!
  
  
  
  ΥΓ: Έτσι, να φεύγουν τα μπάζα σιγά σιγά γιατί έχω και μία ζωή να κοιτάξω, έναν εαυτό. Δεν ξαναδίνω πια στους δήθεν και στις δήθεν φίλους/ες. Συγνώμη αλλά πρέπει κάποια στιγμή να κοιτούσα και τον εαυτό μου. Και δεν στεναχωριέμαι καθόλου γιατί πραγματικά δεν κέρδιζα τίποτα. Δεν είμαι δήθεν και διπρόσωπη αλλά ειλικρινής και το απαιτώ απ’ τον καθένα. Απορώ πως υποστηρίζω τη δικαιοσύνη τόσα χρόνια. Δικαιοσύνη είναι αυτό ρε; Αλλά να μου πείτε στις μέρες μας, ναι, αυτό είναι: το συμφέρον μας απ’ την εκμετάλλευση των άλλων.
  
  ΥΓ2: Το άλλο δε σας το είπα. Αν δεν περάσω στο ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ φέτος, θα πάω εκεί που θέλω εγώ τόσα χρόνια και φοβάμαι πως θα αποτύχω… Δηλαδή κάπου που να έχει σχέση με θέατρο, μουσική, χορό, ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ, διακόσμηση… Κι ας μην έχω μία, δε με νοιάζει, δεν μπαίνω στο τρυπάκι που προσπαθούν να με βάλουν, να έχω ανάγκη τα λεφτά και να στενοχωριέμαι γι’ αυτά, ποτέ μου δεν τα είχα ανάγκη, δεν τα υπολόγιζα και δεν θα το κάνω και τώρα! Έτσι, γιατί, όπως είπα και παραπάνω, έχω και μια ζωή να κοιτάξω. Μια φορά είμαι αισιόδοξη κι ας ήμουν μόλις 18 για να είμαι δυστυχισμένη.. Να το χαλάσω τώρα;;; Όχι…
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 08.04.2009
• 13:51

  Ξυπνήστε, μας εκμεταλλεύονται! Μία από τις αφορμές αγανάκτησής μου.

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Θα ήθελα αν ξέρετε να μου πείτε τη γνώμη σας γιατί κοντεύει να μου στρίψει!
  
  
  Οικογενειακοί μας φίλοι –μια οικογένεια με 2 παιδιά- αγόρασαν κάποιο οικόπεδο σε κάποιο μέρος. Όπως όλοι γνωρίζουμε, για να ανταπεξέλθεις από την γραφειοκρατία και να κατορθώσεις να αποκτήσεις τελικά αυτό που επιθυμείς, πρέπει να πληρώσεις πολλά. Αφού λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι πήραν δάνειο και έδωσαν χρήματα όπου χρειαζόταν, έμενε η εκτίμηση του οικοπέδου απ’ την εφορία.
  
  Όταν ήρθε το χαρτί απ’ την εφορία να επιβαρύνει τον οικογενειακό προϋπολογισμό αφού προστέθηκε μαζί με τα υπόλοιπα, το οποίο ανερχόταν σε 1700€. Αφού κατάφεραν, με δανεικά από φίλους, να πληρώσουν για να μην παγώσουν οι διαδικασίες (σημείωση: μαζί είχαν πάρει και σπίτι και γι’ αυτό βιάζονταν, επειδή ήθελαν να μείνουν, για το οποίο όμως δεν πλήρωναν φόρο γιατί το δικαιολογούσε η εφορία ως πρώτη κατοικία), έμειναν στο σπίτι τους.
  
  Μετά από 4 χρόνια έρχεται ένα δεύτερο χαρτί απ’ την εφορία, η οποία ζητάει 3500€ γιατί έγινε λέει επανεκτίμηση του οικοπέδου, πράγμα το οποίο θα γίνετε τώρα κάθε 5 χρόνια ή και λιγότερο (όπως ακούγεται, δεν ξέρω αν αληθεύει) και το ποσό φυσικά θα ανεβαίνει. Το ίδιο φυσικά κι αν δεν το πληρώσεις! Δεν τολμάς..
  
  Και ρωτάω γιατί και η οικογένειά μου πήρε αναγκαστικά (επειδή έτσι όριζε ο ιδιοκτήτης) το οικόπεδο μαζί με το σπίτι. Και το τελευταίο βέβαια δεν μπορεί να το ξέρει η εφορία, και θεωρεί ή ότι είμαστε πλούσιοι (που αποκλείεται γιατί για ποιο λόγο κάνουμε την φορολογική κάθε χρόνο ήθελα να’ ξερα) ή ότι πρέπει αναγκαστικά «να τα πάρει» επειδή αν η οικογένεια μου δεν μου μεταβίβαζε τα οικόπεδα, θα αναγκαζόμουν εγώ να αγοράσω, άρα θα πλήρωνα την εφορία, άρα το κράτος πρέπει να πάρει από κάπου αυτά τα λεφτά αφού θα μείνουν αυτά τα οικόπεδα στην οικογένεια μας για πολύ χρόνο, σωστά; Χωρίς να λάβουμε υπόψη τους φόρους και για την μετάβαση της περιουσίας σε νεότερα μέλη της οικογένειας ή τους φόρους σε περίπτωση κληρονομιάς. Ποιος την ανακάλυψε αυτή τη βλακεία; Γιατί οι άνθρωποι ανακαλύπτουν διαδικασίες όταν πρόκειται να έχουν οικονομικά συμφέροντα; Σε όλα τα υπόλοιπα η συνείδηση, η παιδεία ή έστω η προσπάθεια είναι άγνωστη. Στην εκμετάλλευση έχουμε την πρωτιά!
  
  Δηλαδή με λίγα λόγια, δε φτάνει να πληρώνεις ένα οικόπεδο τόσα λεφτά, μετά ανακαλύπτεις στην πορεία ότι μέχρι να πεθάνεις αλλά και τα παιδιά και τα εγγόνια σου θα το έχετε πληρώσει σαν να ήταν χρυσό! Κι αυτά τη στιγμή που οι πλούσιοι δεν πληρώνουν φόρους και που χτίζουν τις βίλες τους ανενόχλητοι στην καμένη Πάρνηθα και Πελοπόννησο. Αλλά ξέχασα, αυτά τα πληρώνουν, ξέρετε τι μίζες παίρνουν οι πολιτικοί; Για να μη συζητήσουμε για την εκκλησία που ούτε αυτή πληρώνει φόρους. Και εξάλλου τα έχουν σχεδιάσει μια χαρά αυτοί… Οι μεγάλοι δεν πληρώνουν φόρους γιατί παίζουν με πολλά λεφτά! Ενώ οι απλοί πολίτες ακόμη κι οι νέοι των 700€ τι είχανε τι χάσανε…
  
  Βέβαια ξέρετε τι να κάνετε, σωστά; Να μην αγοράζετε οικόπεδα, ακόμα δεν το καταλάβατε; Ε, θα μας το πούνε κι αυτό! Πρέπει επιτέλους να ανοίξουμε τα μάτια. Όπως είπε κι ο κ. Λαζόπουλος σε εκπομπή του, οι πολίτες έχουν μπροστά τους έναν τοίχο τον οποίο όμως δεν γκρεμίζουν, παρά τον βάφουν μπλε ή πράσινο κάθε τέσσερα χρόνια. Αλλά ο τοίχος συνεχίζει να υπάρχει, παραμένει εκεί. Αυτούς ψηφίζουμε για να αποφασίζουν εκ μέρους του λαού υποτίθεται, εκ μέρους μας δηλαδή, τέτοιους νόμους/διατάγματα/ψηφίσματα και δεν ξέρω τι; Αλλά τόσο κορόιδα είμαστε, αυτό επιδιώκουν να γίνουμε και το έχουν πετύχει μια χαρά.
  
  Σταματήστε επιτέλους να λέτε ότι δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα γι’ αυτό. «Έτσι είναι» και «Μπορείς να το αλλάξεις αυτό;» Ναι ρε μπορώ! Ή μάλλον όχι μπορώ, μπορούμε! Ξέρετε πως κατέκτησαν οι άνθρωποι τα δικαιώματά τους; Με επαναστάσεις και διεκδικήσεις. Μόνο έτσι. Θυμηθείτε τα λόγια του Ελευθερίου Βενιζέλου στην επανάσταση του Θερίσου: «η διπλωματία εις των ζητημάτων των υποδούλων λαών την λύσιν προβαίνει μόνον όταν ταύτα τίθενται προ αυτής υπό την οξυτάτην μορφήν της εθνικής εξεγέρσεως…».
  
  Ξέρω τι σκέφτεστε: «Εμείς ρε κοπέλα μου θα σώσουμε τον κόσμο;» και «Σιγά μην πετύχουμε τίποτα, οι καταστάσεις δεν αλλάζουν…». Απαντώ: λίγοι είναι εκείνοι που πραγματικά νιώθουν όσα γράφω. Οι υπόλοιποι θα γελάτε και θα λέτε πως είμαι ακόμη μια ψωνάρα που θέλω να σώσω τον κόσμο. Μπορεί και να έχετε δίκιο, δεν θα το κρίνω εγώ, αλλά έτυχε να έχω και μία προσωπικότητα η οποία εξοργίζεται με την αδικία και την εκμετάλλευση. Ξέρετε όμως γιατί το πιστεύετε; Γιατί έτσι θέλησαν οι «μεγάλοι» να μας κάνουν. Και το πετυχαίνουν. Ενδιαφερόμαστε μόνο για το «έχειν» και όχι για το «είναι» και μάλιστα δίχως να καταλαβαίνουμε ότι μας κοροϊδεύουν όταν μας λένε ότι ο πλούτος φέρνει την ευτυχία. Η ευτυχία πηγάζει από μέσα μας, εμείς πρέπει να την ανακαλύψουμε, κάνεις δεν πρέπει να περιμένουμε να μας κάνει ευτυχισμένους.
  
  Αλλά σιγά μην κουραστείτε. Έχουμε πετύχει τόσο καλά να κοιτάμε μόνο τον εαυτό μας, δε μας νοιάζει για την ευημερία στον κόσμο. Ας βρούμε εμείς τα μέσα και ας πετύχουμε αυτό που θέλουμε και αυτό είναι, έτσι; Αλλά όταν αγανακτείτε με τις συνθήκες ζωής μας, μην ρίχνετε την ευθύνη σ’ αυτούς. «Φταίχτης για το κακό στον κόσμο δεν είναι μόνο εκείνος που το διαπράττει άμεσα, αλλά κι εκείνος που δεν αγανακτεί, που δεν αγωνίζεται, που σιωπά». Αν δεν θέλετε να διεκδικήσετε το δίκαιο τουλάχιστον μην κλαίγεστε! Φταίτε κι εσείς που τους δίνετε δικαίωμα με την απάθεια και την αμορφωσιά σας! Και ως απάντηση προς τους πολιτικούς που μπορεί να τύχει να το διαβάσουν: και η φοροσπατάλη είναι φοροδιαφυγή.
  
  ΥΓ: Αν κάνω λάθος σ’ αυτό με την εφορία, θα ήθελα κάποιος που να ξέρει να τολμήσει να μου εξηγήσει γιατί γίνετε αυτή η αηδία. Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί καθόμαστε και γιατί πληρώνουμε.
  
  ΥΓ2: Εγώ τους είπα «μην τολμήσετε να πληρώσετε δεκάρα!». Που μου ήθελαν να πάνε να κάνουν και διακανονισμό… Ούτε ευρώ ρε δεν πληρώνω! Ακόμη κι αν μου επιβάλλουν θανατική ποινή, το δίκιο θα το υποστηρίζω μέχρι να πεθάνω!
  
  ΥΓ3: Καλώ όλους σήμερα να δουν τις "ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ" στον ΑΝΤ1. Νομίζω πως είναι μια αρκετά ενδιαφέρουσα εκπομπή σχετικά με τη φοροδιαφυγή αλλά και τα μπλεξίματα και τα παρασκήνια.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 29.03.2009
• 16:27

  Μπλοκοπαίχνιδο: Ιστοριούλα με μπλοκο-χρήστες

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Στο παιχνίδι με κάλεσε ο Theo ο κηπουρός. Εγώ καλώ με τη σειρά μου όλους τους παρακάτω. Ελπίζω να σας αρέσει!... (Είναι εμπνευσμένο από τα λόγια μιας ευτυχισμένης φίλης...)
  
  
  
  Τη μέρα που παντρεύτηκα ήμουν πραγματικά πολύ ευτυχισμένη. Έτρεξα να γράψω το γεγονός στο ημερολόγιο της χαράς. Ο γάμος είναι μια υπόθεση τόσο περίπλοκη, όσο και απλή. Αφήνεις πίσω σου την παλίρροια και αφήνεσαι να σε ταξιδέψει στη Wonderland.
  
  Στο ημερολόγιο Ζωής γράφτηκαν σελίδες απερίγραπτης χαράς μετά τη γέννηση της κόρης μου. Τα πολύχρωμα όνειρά μου έγιναν πραγματικότητα γιατί η ζωή μέσα στην οικογένεια είναι στ’ αλήθεια ένα κοκτέιλ ονείρων! Όμως το να μεγαλώνεις παιδιά είναι και ένας Αγώνας Ζωής. Σχεδόν κάθε μέρα έχουμε την εξής χελωνοκουβέντα:
  
  -Μαμά, να’ μια κι εγώ!
  -Είσαι ένας μικρός αλήτης. Γιατί δεν έφαγες το φαγητό σου;
  -Όχι μαμά, εγώ το έφαγα. Ο Γκροτέσκος το άφησε. Ήταν νοστιμότατο μάλιστα! Μπορώ να πάω έξω τώρα;
  -Που δηλαδή;
  -Θέλω να πάω στον κήπο να παίξω και να κάνω μυστήρια πειράματα. Θα σου μαζέψω και χαμομηλάκι απ’ το διπλανό χωράφι!
  -Και με ποιον θα πας;
  -Με καλή παρέα!
  -Μα καρδιά μου το πάει για βροχή… Θες να αρρωστήσεις πάλι;
  -Έλα βρε μαμά θα πάρω μαζί μου την κόκκινη ομπρέλα.
  -Κι αν την πάρει ο Άνεμος;
  -Όχου.. Όλο λόγια της πλώρης είσαι.
  -Καλά πήγαινε αλλά μην αργήσεις.
  
  Και το βράδυ:
  
  -Θα μου πεις ένα παραμύθι;
  -Φυσικά γλυκιά μου! Ποιο θέλεις;
  -Θέλω ή της Μαρίας Τζιρίτα ή του Μερκούριου Αϋτζή ή της Πασχαλίας Τραυλού ή του Κώστα Στοφόρου…
  -Εντάξει.. «Πράσινη κλωστή δεμένη…»
  
  Έπειτα έρχονται σκέψεις της στιγμής, σκέψεις χωρίς λόγο… Ένα γυάλινο δάκρυ χαράς κύλησε στο πρόσωπό μου. Έτσι άραγε να είναι η ευτυχία; Ψίθυροι ακούγονται στο μυαλό μου και μου λένε: «ΜΗΝ ΑΦΗΣΣΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ». Τότε θυμήθηκα τα όνειρά μου.. Ναι, αυτή είναι η ευτυχία….
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 06.03.2009
• 16:46

  Αλυσίδα Φιλίας

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Αν θέλετε να γίνουμε όλοι οι bloggers μια μεγάλη παρέα και να προωθήσουμε τα blogs μας δεν έχετε παρά:
  
  1. να αντιγράψετε στο δικό σας blog τη φωτό που έχω κι εγώ παρακάτω στη δική μου συμμετοχή, και μαζί γραμμένα ΑΠΟ ΚΑΤΩ τα ονόματα 3 ή περισσότερων φίλων-bloggers της προτίμησης σας. Θα ήταν καλό να συμπληρώσετε στη λίστα σας και αυτούς που σας το έστειλαν, σαν να το επιστρέψετε πίσω (όχι με την αρνητική έννοια) γιατί… (δείτε την οδηγία 4)!
  2. να κάνετε ανάρτηση αυτές τις οδηγίες (όλη την ανάρτηση και με τίτλο «Αλυσίδα Φιλίας»).
  3. να ενημερώσετε όσους γράψατε κάτω απ’ τη φωτό ότι έχουν τη δική τους φωτό φιλίας από εσάς για να κάνουν το ίδιο με άλλους bloggers. Επίσης να τους πείτε για τις οδηγίες στην ανάρτηση του μπλοκ σας.
  4. να γράφετε κάτω απ’ την εικόνα και τα ονόματα ποιοι σας την έστειλαν πίσω! Όποιος στο τέλος μείνει με τις περισσότερες φωτό φιλίας θα είναι ο καλύτερος φίλος μέσω των μπλοκ και θα τον δημοσιεύσουμε όλοι ως νικητή!
  
  ΠΡΟΣΟΧΗ:
  -Να στέλνετε και σε καινούριους όχι μόνο σ’ αυτούς που σας το έστειλαν! (Μπορείτε απεριόριστους)
  -Δεν μπορούμε να το στείλουμε στον εαυτό μας ούτε δύο φορές στο ίδιο άτομο! (Στο τέλος ο νικητής θα εξεταστεί)
  -Δεν λέμε ανοιχτά ποιος μας κάλεσε στήν αλυσίδα.
  -Ισχύει μέχρι 17/04/2009
  
  
  
  Δεν έχει σημασία ποιος το ξεκίνησε αλλά κάντε το, έχει φάση!
  

  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 14:31

  Γιατί;

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Πονάω και δεν ξέρω το λόγο,
  Αναρωτιέμαι τι ζήτησα και αν ζήτησα,
  Με πνίγει η σιωπή που έγινε ένα με τον πόνο,
  Σε σκέφτομαι γλυκά αυτό σου λέω μόνο.
  
  Όλο ΑΝΤΙΟ έλεγα μέσα στον πανικό μου,
  φοβόμουν μην μου πικραθείς και φοβηθείς.
  Και ποιός θα σε πει "μωρό μου" μητρικά, ερωτικά, φιλικά,
  το λάθος σου να μου υποσχεθείς πως θα με ξαναδείς
  πληρώνω εγώ η λατρεία.
  
  Όλα ρίξε τα πάνω μου ανακουφιστείς,
  τα βάρη όλα σε μένα
  η λέξη του αποχαιρετισμού σου ΜΙΛΑΜΕ,
  ηχεί στα σπλάχνα μου σαν αστραποβροντή.
  
  Η καρδιά μου πανικόβλητη χτυπάει
  και ξεσπάει βροχή. Τρέμω, κλαίω και φωνάζω ΓΙΑΤΙ...
  Τι έκανα; Ποιόν πίκρανα; Τον άγγελό μου;
  Να μου το πει, μην κουβαλάω το βάρος μίας συγγνώμης ανείπωτης.
  
  Ψέματα εσύ; 5 μήνες ψέμα;
  Μία αλήθεια ζήτησα κι ας πάνε όλα χαμένα.
  Μην ειπωθεί με τη σιγή μα με την πένα.
  Γράψε ένα γράμμα στείλε μία σκέψη
  κι εγώ θα καταλάβω..... το νου μου να ξεμπλέξει.
  
  Έναν ιστό αράχνης έφτιαξε το μυαλό μου
  με βασανίζει η άγνοια άπιαστο όνειρό μου.
  Την ήξερα τη θέση μου στο είπα απ'την αρχή,
  Δεν ζήτησα ποτέ ποτέ από σένα αμοιβή.
  
  Δεν είχες το κουράγιο να μην ξαναμιλήσουμε
  βρήκες όμως τη δύναμη και έτσι θα ξοφλήσουμε.
  Ξέρω έχεις φιλότιμο, μα είσαι και παιδί
  δεν σου επιρρίπτω τίποτα
  σου δίνω μία ευχή:
  δικό σου άτομο ποτέ για τέτοιο λόγο να μην πληγωθεί.
  
  Δεν ξέρω αν άκουσες τα τραγούδια μας δακρυσμένος,
  θυμωμένος, αδιάφορος,
  δεν ξέρω αν στόλισε τον τοίχο σου εκείνο το κομμάτι,
  μπορεί και να το έκαψες να το'κανες και στάχτη.
  
  Δεν θέλω να ξεκόψουμε μ'αυτό τον άχαρο τρόπο,
  ένα ΑΝΤΙΟ, ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΓΛΥΚΑ, ΕΤΣΙ ΕΠΡΕΠΕ,
  αυτό περιμένω μόνο.
  
  Μέσα από το θυμό σου για μένα,
  βρες τον Άγγελό σου, στείλε τον και σε μένα,
  να με ζεστάνει με τα φτερά του, να μου απαλύνει τον πόνο,
  να πάψω να κλαίω, τους γύρω μου πικραίνω,
  ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΟΤΙ ΥΠΟΦΕΡΩ;
  Για τη σιωπή υποφέρω και ό,τι θες να γίνει.
  
  Ο γλυκός σου ο λόγος και η αδιαφορία σου
  μέσα μου θα μείνει. Και το κεφάλαιο κλείνει.
  Μόλις το ζητήσεις. Τον εγωισμό μου να πατήσεις.
  Και να με ισοπεδώσεις. Και ποτέ να μην με σώσεις.
  
  Μ'αγαπάς ανάμικτα. Το ξέρω. Τόσο έξω να πέφτω;
  Κάνε μία προσευχή: το κουράγιο να βρεις να μου πεις το ΑΝΤΙΟ
  μην ψάχνεις ευκαιρία υπεκφυγής.
  Χάσαμε την ευκαιρία της στιγμής. Αμηχανία; Αξιοπρέπεια; Βλακεία;
  Σου στέλνω τη σκέψη μου
  Η καρδιά σου..... η λατρεία.
  
  
  (Το παραπάνω ποίημα ήρθε με e-mail από μία καινούρια φίλη. Όπως ξέρετε, μου αρέσει να γνωρίζω καινούριους ανθρώπους. Το ξέρω πως τώρα έχω παρατήσει το μπλοκ λόγω του σχολείου και δεν προλαβαίνω να απαντάω στα σχόλειά σας ούτε να διαβάζω αυτά που γράφετε. Περιμένω το καλοκαίρι κι ας ξέρω πως μέχρι τότε θα έχω χάσει αναρτήσεις. Λοιπόν πολλά είπα όμως για μένα, η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στη LACTA. Η κοπέλα περνάει διάφορα τον τελευταίο καιρό και πρέπει να τη στηρίξουμε όπως μπορούμε. Δικό της μπλοκ δε θέλει να ανοίξει και μου ζήτησε να κάνω εγώ τις αναρτήσεις της. Μάλιστα σκέφτηκα να ανοίξω εγώ για εκείνη! Ελπίζω να περνάτε που και που και από EKEI...)
  
  
  Το ποίημα γράφτηκε από LACTA
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 05.03.2009
• 16:24

  Η μνήμη...

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Η μνήμη. Προσηγορικό ή κύριο όνομα; Και μνήμη ή μνήμες; Στο τέλος επιθετικός προσδιορισμός σε ουσιαστικό, στη αρχή όμως ουσιαστικά σκέτο.
  
  Μνήμη το όνομα της γυναίκας που πασχίζει για τη λύτρωση της λήθης, και περπατάει σε έρημους δρόμους μια βροχερή νύχτα –ποιος θα την ακούσει; Μέσα στα σπίτια των Άλλων δεν ακούγονται τα βήματα της. Η σιωπή δεν ακούγεται. Ο πόνος δε νιώθεται∙ μοιράζεται.
  
  Μνήμη η συντροφιά της θύμησης. Θύμηση των δρόμων της ψυχής και της καρδιάς, της γαλήνης μιας αγκαλιάς, της αγαλλίαση λίγων στιγμών. Ψάχνοντας όμως, ξεχνάς τη ζέστη αυτής της συντροφιάς μα, εξάλλου, την έχεις χάσει.
  
  Μνήμη το μονοπάτι με το οποίο σε πλησιάζει, έρχεται κοντά σου, ο μόνος τρόπος για να το κάνει, να σου φωνάξει:
  Αέρας,
  Φωνές,
  Ελπίδα,
  Σωτηρία,
  Ουρανός,
  Ύπνος.
  
  «Μα ποιος μπορεί να παίξει ως το τέλος αυτό το παιχνίδι;»
  Μονάχα η μνήμη…
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 07.02.2009
• 09:11

  Στον άγγελό μου...

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 30.01.2009
• 14:39

  Η πράξη του Τούρκου και οι συνέπειες της αποκάλυψής της

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Μία άποψη
  
  
  Τις τελευταίες ημέρες, μας έχει βάλει σε σκέψεις η αποκάλυψη του συγκεκριμένου γεγονότος, και μάλιστα από τον ίδιο το «φονιά», τον Τούρκο δηλαδή, ο οποίος σκότωσε αιχμαλώτους κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Κύπρο. Δεν πρόλαβα να διαβάσω πολλά για το περιστατικό, όμως θεώρησα πως πρέπει να πάρω θέση γιατί πραγματικά εκνευρίζομαι με αυτά που ακούω.
  
  Η αντίδρασή μου έχει να κάνει κυρίως με την αντιμετώπιση των ΜΜΕ, των τηλεοπτικών σταθμών ή εκπομπών και γενικά των Ελλήνων. Από τη στιγμή που αποκαλύφθηκε –που σημειωτέον, όπως όλοι γνωρίζουμε ήδη, αποκαλύπτονται μόνο οι «βόμβες» ή όσα αποσκοπούν στην τηλεθέαση δηλαδή στο κέρδος- όλοι οι Έλληνες έχουν ξεσηκωθεί και εξαπολύουν βρισιές εναντίον του. Όλοι καταδικάζουν την πράξη του, όλοι γίνονται κριτές. Έχουν αναρωτηθεί ποιοι είναι για να έχουν αυτό το δικαίωμα; Έχουν καταλάβει πως όλοι συνωμοτούν εναντίον μας για να μας κάνουν περισσότερο εθνικιστές και ρατσιστές; Γιατί δεν βλέπουμε επιτέλους τα πράγματα σε μεγαλύτερο βάθος και να μην μένουμε προσκολλημένοι σ’ αυτά που θέλουν να μας προβάλλουν;
  
  Αυτός ο άνθρωπος δικαίως θα δικαστεί από το δικαστήριο της Χάγης (όπως άκουσα και δεν ξέρω αν ισχύει), καθώς πράγματι δεν ενδείκνυται να σκοτώνει κανείς αιχμαλώτους. Αυτή είναι η «ποινή» και η δικαιοσύνη που πρέπει να του επιβληθούν. Άλλοι κριτές δεν χωράνε. Συμφωνώ με την αίσθηση της αδικίας που τους διακατέχει όλους, αφού σκοτώθηκαν συμπολίτες μας και θα μπορούσαμε να ήμασταν εμείς στη θέση τους ή αγαπημένα μας πρόσωπα. Και σαφώς στην τελευταία περίπτωση δεν θα θέλαμε να ξεχαστεί το θέμα. Όμως δεν μπορούμε να κατηγορούμε αυτόν τον άνθρωπο αν σκεφτόμαστε χωρίς τροχοπέδη μας τη διαφορετική εθνικότητα. Και το λέω εγώ που γενικά δεν είμαι απ’ τους ανθρώπους που αφήνουν ατιμώρητη μια αδικία.
  
  Εξάλλου, αυτός ο άνθρωπος μπορεί να βρισκόταν στο στρατό σε ηλικία περίπου 20 χρονών και να είχε πέσει κι ο ίδιος θύμα των ρατσιστικών αντιλήψεων που του είχε επιβάλλει το κράτος του εν όψει του πολέμου. Σήμερα όμως ίσως να θέλει να εξιλεωθεί για όσα έκανε, να θέλει να ανέβει ψηλότερα σαν άτομο πρώτα απ’ όλα για τον εαυτό του, αφού κι ο ίδιος είπε πως έχει τύψεις. Ποιοι είμαστε εμείς να του στερήσουμε αυτό το δικαίωμα; Δεν μπορούμε να υποστηρίζουμε ότι πρέπει οι άνθρωποι να αποκτήσουν παιδεία και κριτική σκέψη αλλά όταν γίνεται κάποια «μετάνοια» εμείς οι ίδιοι να την πνίγουμε! Αντιφάσκουμε πρώτα με τον ίδιο μας τον εαυτό, με τα ιδανικά και τις αξίες που υποτίθεται πως θέλουμε να πρεσβεύουμε.
  
  Ας αφήσουμε την δικαιοσύνη να πράξει όπως αρμόζει. Αν και ξέρουμε ότι πολλές φορές η δικαιοσύνη δεν λειτουργεί σωστά και ότι το αν κάποιος είναι δίκαιος ή άδικος κρίνεται απ’ την οικονομική κατάσταση ή το αξίωμα και τη θέση του, ωστόσο δεν εναντιωνόμαστε σε άλλα που μας επηρεάζουν άμεσα, σ’ αυτό θυμηθήκαμε να εναντιωθούμε επειδή το έκαναν «οι Τούρκοι»; Για τους ίδιους τους Έλληνες που ασελγούν στους συμπολίτες τους ούτε λόγος…
  
  Ας αποκρύψουμε τουλάχιστον την αμορφωσιά μερικών αδιάλλακτων με το να αποβάλλουμε τις ρατσιστικές μας αντιλήψεις και να δούμε τα πράγματα πιο καθαρά. Τελικώς η παιδεία μας είναι στο χέρι μας. Μπορούμε ακόμη να κάνουμε όνειρα.
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 17.01.2009
• 11:23

  Χορός Έρωτας

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Όσο σε χορεύω,
  τόσο πιο πολύ σε επιθυμώ.
  
  Συστολή και διαστολή του κόσμου
  και της καρδιάς,
  και του κορμιού,
  φτερούγισμα μεταξένιο.
  
  Πιάνω το χέρι σου,
  υπέροχα βελούδινη
  η αφή σου,
  το άγγιγμά σου φωτιά.
  
  Ψιθυρίζω στο αυτί σου,
  τόσο γλυκοί ήχοι,
  ο ήχος σου,
  σήμα και ρυθμός.
  
  Αγγίζω τα χείλη σου,
  σαν και την ψυχή σου,
  τα λόγια σου,
  ταξίδι στο όνειρο.
  
  Ακουμπώ στην καρδιά σου,
  τρελοί χτύποι,
  το σώμα σου,
  ένα ακόμη ταξίδι.
  
  Όσο σε χορεύω,
  τόσο πιο πολύ σε χρειάζομαι.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 08.01.2009
• 21:12

  Η υπερβολή, η έλλειψη και το μέσον ΣΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ και ΣΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Το παρακάτω είναι από τα ''Ηθικά Νικομάχεια'' του Αριστοτέλη και σας το παραθέτω γιατί κατά τη γνώμη μου πρέπει κάποια πράγματα να τα κάνουμε σκοπό της ζωής μας.
  
  
  ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ ΄΄Ηθικά Νικομάχεια΄΄
  (Β 6, 10-13)
  
  
  Για παράδειγμα, είναι δυνατό και να φοβηθούμε και να νιώσουμε θάρρος και να επιθυμήσουμε και να οργιστούμε και να ευσπλαχνιστούμε και, γενικά, να νιώσουμε ευχαρίστηση ή δυσαρέσκεια και σε μεγαλύτερο και σε μικρότερο βαθμό απ’ όσο πρέπει –και δεν είναι καλό ούτε το ένα ούτε το άλλο. Όμως το να τα αισθανθούμε αυτά τη στιγμή που πρέπει και σε σχέση με τα πράγματα που πρέπει και σε σχέση με τους ανθρώπους που πρέπει και για το λόγο που πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει, αυτό είναι το μέσο και το άριστο το οποίο ακριβώς σχετίζεται με την αρετή.
  
  Όμοια όμως και στις πράξεις υπάρχει υπερβολή και έλλειψη και το μέσο. Η αρετή λοιπόν αναφέρεται σε συναισθήματα και σε πράξεις, όπου η υπερβολή αποτελεί σφάλμα και κατακρίνεται, το ίδιο και η έλλειψη, ενώ το μέσον επαινείται και είναι το σωστό∙ και αυτά πάνε και τα δύο μαζί με την αρετή. Επομένως η αρετή είναι μια μορφή μεσότητας, αφού έχει για στόχο το μέσον.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 05.01.2009
• 10:20

  Θέλω... (πάλι!)

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  
  Θέλω να περάσει αυτή η χρονιά...
  

  Ή τουλάχιστον να έρθει ο Μάρτης που η τάξη θα πάει 5ήμερη..

  Αλλά να καταφέρω ως τότε να έχω κανονίσει κι εγώ το δικό μου ταξίδι, όχι να μείνω εδώ...

  Θέλω να πάω ταξίδι...

  Το δικό μου ταξίδι στο όνειρο...

  Όπου θα καταφέρω να δεθώ με άλλους ανθρώπους...

  Δε θα είμαι δύσπιστη και δεν θα γκρινιάζω...

  Θα γκρεμίσω τα τείχη και θα είμαι λιγότερο προσεχτική με την άμυνα μου, δηλαδή την επίθεση στους γύρω μου.

  Θέλω να δω καινούρια πράγματα, καινούριες πόλεις, καινούριους ανθρώπους, καινούρια φαγητά...

  Θέλω να μάθω καινούριες συνήθειες και να υιοθετήσω μερικές, να γνωρίσω ζεστούς ανθρώπους, διαφορετικούς απ' τους διπρόσωπους εδώ...

  Θέλω να μάθω να μαγειρεύω κι άλλα φαγητά! Πρωτάκουστα και πρωτότυπα!

  Θέλω ακόμη και να γνωρίσω τους ανθρώπους που μιλάω τους τελευταίους μήνες από εδώ...

  
  
  

  ΠΩΣ στο καλό θα τα κάνω όλα αυτά και ΠΟΤΕ;;;

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 25.12.2008
• 15:35

  Έχετε Χριστουγεννιάτικες Ευχές!!!

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  
  
  
  Χάθηκα, το ξέρω.... Θέλω πολύ ξύλο! Έχω τόσα πολλά να κάνω και τώρα που είναι Χριστούγεννα -παρ' όλο που μισώ αυτές τις γιορτές, δεν τα παίρνω πίσω όσα λέω- θέλω να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία και να περάσω μερικές μέρες με αντίπαλο την "Χριστίνα"... Να αναλογιστώ όλα όσα έκανα, να κάνω απολογισμό της μέχρι τώρα ζωής μου και να σκεφτώ πως θα γίνω εγώ καλύτερη πρώτα ώστε να μπορώ να βοηθήσω τους άλλους.. Γιατί το έχω πει, αυτό είναι το νόημα της ζωής μου όση αχαριστία κι αν εισπράττω. Εξάλλου θέλω να ακούσω τις συμβουλές σας, μου λέτε συχνά να μην στενοχωριέμαι, να μην γκρινιάζω, να είμαι αισιόδοξη... Πρέπει λοιπόν να ανασκουμπωθώ και να προσπαθήσω, τώρα μόνο για μένα.
  
  Μην παρεξηγηθείτε που θα ξαναχαθώ, δε σας ξεχνώ, διαβάζω όσα γράφετε, αλλά δεν θέλω να περάσω κι αυτές τις μέρες μπροστά στον Η/Υ. Θέλω να βγω, να δω πράγματα που τόσο καιρό απαρνιόμουν επειδή "δε με ήθελαν", να κάνω μια προσπάθεια να τα πλησιάσω, δε θέλω να ξέρω πως από την γκρίνια μου χάλασα ωραία πράγματα που παρακαλάω να ζήσω... Είναι ειρωνεία.
  
  Λοιπόν πάντα αυτό κάνω. Λέω "θέλω να κάνω μια ανάρτηση για τα Χριστούγεννα με ευχές αλλά τι να γράψω πάλι..." και τελικά μπαίνω στο ιστολόγιο και αρχίζω να γράφω χωρίς να έχω σκεφτεί κάτι, κι όμως μου βγαίνουν τόσα πολλά στο τέλος..... Τι σου είναι η σκέψη και ο λόγος στον άνθρωπο!
  
  Και συνεχίζω με αυτό που ήθελα να αρχίσω. Εύχομαι σε όλους σας καλές γιορτές, να ευχαριστηθείτε αυτές τις μέρες, να ξεκουραστείτε και να κάνετε όλα αυτά που δεν μπορούσατε τις άλλες μέρες.. Μην ξεχάσετε να αφιερώσετε χρόνο στα αγαπημένα σας πρόσωπα, να τους πείτε πόσο τους αγαπάτε αλλά και να τους το δείξετε, αλλιώς θα καταντήσετε σαν κι εμένα, να μην έχετε αγαπημένα πρόσωπα! (Αυτό νομίζω είναι το καλύτερο επιχείρημα για να σας ταρακουνήσει). Να σας μπει καλά ο καινούριος χρόνος, μην είστε κλαψιάρηδες και κλαψιάρες και να θυμάστε πάντα πως την ευτυχία την νιώθουμε πρώτα μέσα μας, με το να έχουμε ανθρώπους που μας αγαπούν, αλλά μην περιμένετε από αυτούς να σας δώσουν την ευημερία που ζητάτε! Μοιραστείτε την...
  
  
  
  
  
  

  ΥΓ Σας ευχαριστώ όλους που με στηρίζεται τους τρεις αυτούς μήνες που έχω το μπλοκ...
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 18.12.2008
• 19:03

  Σχετικά με τη θανατική ποινή: Σκοτώνουμε κάποιον που έχει σκοτώσει για να διδαχθούμε να μη σκοτώνουμε;

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Αρχικά, η θανατική ποινή σε μια δημοκρατική κοινωνία θεωρείται λαθεμένος τρόπος για την απονομή της δικαιοσύνης, ενώ αν τοποθετήσουμε το ζήτημα μέσα στο ανθρωπιστικό του πλαίσιο, η εκτέλεση της συνιστά μία στυγνή πράξη που είναι σαφώς ενάντια σε δημοκρατικές αρχές και διαδικασίες. Με την επιβολή της κατορθώνουμε να υποβαθμίζουμε την εικόνα ενός κόσμου που σέβεται την ανθρώπινη ζωή και την υπερασπίζει. Εξάλλου, είναι ένας αναχρονιστικός θεσμός ο οποίος διατηρείται ακόμα μόνο σε φασιστικά καθεστώτα, όπου τα εκτελεστικά όργανα αποφασίζουν για τους κακοποιούς με πρόφαση τη δημόσια ασφάλεια.
  
  Παράλληλα, με την επιβολή της θανατικής ποινής μια κοινωνία δε σωφρονίζει, αλλά εκδικείται, το οποίο λειτουργεί αλλοπρόσαλλα αν αναλογιστούμε ότι η ίδια κοινωνία είναι αυτή που προκαλεί παθογενείς κοινωνικές συμπεριφορές. Έτσι, το άτομο περιθωριοποιείται, εξωθείται σε ακραίες εγκληματικές ενέργειες και εκλεπτύνεται μία νοοτροπία που σχετικοποιεί την αξία της ζωής.
  
  Ακόμη, η θανατική ποινή είναι ατελέσφορη. Συνήθως η πλειονότητα των εγκλημάτων γίνεται κάτω από ασταθείς συνθήκες, καθώς ο δράστης μπορεί να βρίσκεται σε συναισθηματική διέγερση, οπότε να σκεφτεί τις συνέπειες, ενώ ενδέχεται να είναι ψυχασθενής και να μην έχει επίγνωση των πράξεων του. Επιπλέον, τα ειδεχθή εγκλήματα, διαπράττονται και από ανοικτίρμονες εγκληματίες. Συνεπώς, ο κακοποιός δίνει έμφαση στην περίπτωση να διαφύγει και δεν αντιλαμβάνεται ούτε αναλογίζεται την πιθανότητα να θανατωθεί. Απ’ αυτό συμπεραίνουμε ότι δεν αποτρέπεται ο δράστης και παραμένει άτεγκτος, ενώ η θανατική ποινή χαρακτηρίζεται αλυσιτελής.
  
  Θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθεί πως η θανατική ποινή, παρ’ όλο που δεν αποτελεί λύση, δημιουργεί την εντύπωση ότι προλαμβάνει το έγκλημα. Έτσι φαίνεται πως η κοινωνία είναι μεστή, ενώ στην πραγματικότητα κοινωνίες στις οποίες έχει επιβληθεί αυτός ο θεσμός είναι πιο πενιχρές από οποιεσδήποτε άλλες. Αυτό γιατί αποπροσανατολίζει απ’ το να ληφθούν μέτρα για να παταχθεί το έγκλημα και όχι απλώς για να τιμωρηθεί ο δράστης. Προφανώς, στην κοινωνία πρέπει να διαμορφωθούν οι συνθήκες που θα μας αποτρέψουν να φτάσουμε στο ναδίρ της αξιοπρέπειας μας.
  
  Αντιθέτως, ας πάρουμε ως δεδομένο ότι η θανατική ποινή είναι ωφέλιμη και ότι αρμόζει να επιβληθεί. Τι θα συνέβαινε αν βρισκόμασταν σε όψιμη αντιμετώπιση μιας δικαστικής πλάνης; Η μέθοδος αυτή βεβαίως και δεν είναι επανορθώσιμη.
  
  
  

  Τέλος, η θανατική ποινή ακόμη κι αν επιβληθεί αυτό δεν θα πραγματοποιηθεί σε ένα περιβάλλον ισοτιμίας και ισονομίας. Το μεγαλύτερο ποσοστό από τους κακοποιούς που οδηγήθηκαν στο θάνατο προερχόταν από τα κατώτερα, όπως μετανάστες ή μειονότητες. (Παρακάτω βλέπετε σε ποιες χώρες έχει επιβληθεί η θανατική ποινή, πατήστε πάνω την εικόνα.)

  

  Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι η πολιτεία πρέπει να πάρει τα κατάλληλα μέτρα για την αναδιάρθρωση του σωφρονιστικού συστήματος ώστε να προλαμβάνονται εγκληματικές συμπεριφορές.
  
  

  ΥΓ1 Είμαι γενικώς υπέρ της κατάργησης της θανατικής ποινής αλλά θεωρώ ότι πρέπει να επιβληθεί σε ακραίες περιπτώσεις όπως τους εμπόρους ναρκωτικών και των παιδεραστών.
  ΥΓ2 Περιμένω τις απόψεις γύρω από το ζήτημα. Φιλάκια!!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 12.12.2008
• 16:47

  2 αγαπημένα τραγούδια + Βρόχινες φωτογραφίες + φωτογραφίες απ' το Ασκληπιείο

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  2 ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙΑ...
  
  
  
  
  
  
  
  Σήμερα ήταν μια πολύ βροχερή μέρα... Λατρεύω αυτές τις μέρες, μακάρι να είναι έτσι και αύριο... Για να είμαι σπίτι και να το απολαύσω..!! Όταν βρέχει εμπνέομαι, μ' αρέσει πολύ η βροχή.. Να φανταστείτε σκέφτομαι να κάνω μία κατασκευή από ξύλο, σαν κολλάζ πάνω, και να γράψω αγαπημένες μου φράσεις, φιλοσοφίες, εικόνες, φωτογραφίες, σημειώσεις.... Και να γράψω φυσικά! Τα πάντα. Γι' αυτό λοιπόν σήμερα με έπιασε και έβγαλα μερικές φωτογραφίες με...... πολύ βροχή....! (Αν τις ανοίξετε, φαίνονται καθαρά οι ψυχάλες...)
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  

  

  Τέλος, έχω μερικές φωτογραφίες από το Ασκληπιείο, είχαμε πάει με το σχολείο. (Μου άρεσε πολύ το κάκκινο δέντρο, γι' αυτό το έβγαζα συνέχεια. Όποιος ξέρει τι είναι ας μου πει, θα κάνω δάσσος στο χωράφι μου!)
  

  

  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 10.12.2008
• 16:09

  Γράμμα στον Άγιο...

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Άγιε μου Βασίλη σήμερα ήμουν με τη φίλη μου για καφέ και σκεφτόμουν τι να σου ζητήσω... Αρχίσαμε για πλάκα (όχι ότι είμαστε σαν τις άλλες γυναίκες...όχι!) να λέμε το κατεβατό από ακριβά ρούχα, παπούτσια κτλ κτλ...
  
  Αργότερα θυμήθηκα πως το μόνο που μου λείπει και δεν είχα ποτέ μου ήταν αγάπη... Όχι ότι δεν με αγαπούν οι γονείς μου, ή οι συγγενείς μου, δεν έχω παράπονο. Αλλά αν δεν κερδίζεις άλλους ανθρώπους, αν δεν έχεις άλλους που να σ' αγαπούν, να νοιάζονται για σένα και φυσικά δεν έχεις κι εσύ κάτι για να παλευέις, τότε κάτι μάλλον πάει στραβά,ε; Τότε δύο πράγματα μποροεί να συμβαίνουν: ή δεν αξίζεις εσύ ή κανείς δεν ενδιαφέρεται να δώσει παρά μόνο στον εαυτό του.
  
  Τελικά μετά τον καφέ αποφάσισα ότι θα σου γράψω "θέλω να έχω ότι θέλω". Οι άλλοι που έχουν τα πάντα τι είναι;;;; Και δεν εννοώ υλικά αγαθά, ξέρεις εσύ...
  
  Μετά κατάλαβα ότι ούτε τέτοια είμαι. Δεν ζητάω να με λυπηθούν και να μου δώσουν αγάπη. Δηλαδή για την ακρίβεια να την δανείσουν, κι αυτό με ανταλλάγματα. Να μου τη χαρίσουν απλόχερα ζητάω.. Πολλά ζητάω;;!
  
  Λοιπόν Άγιε Βασίλη αν θες φέρτη δε θα σκάσω κιόλας.... Έχω που έχω ψυχολογικά!!
  
  Εννοείται ότι ισχύει αυτό που είχα κάνει πρόπερσι, όταν βοηθούσα παιδάκια στο κέντρο να σου γράψουν γράμμα. Α κι επειδή ξέρω τι θα σου ζητήσει ο Γιωργάκης, αλλά δεν μπορείς να του το δώσεις, να του δώσεις την αγάπη που σου ζήτησα εγώ, δεν τι θέλω...
  
  Τώρα θα είμαι σίγουρη γι' αυτό που σου ζήτησα...
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 07.12.2008
• 18:29

  2 Μπλοκο-παιχνιδάκια...

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Το πρώτο το βρήκα στο ιστολόγιο της Lost Soul ( [l3avem3al0ne.blogspot.com] ) και μου άρεσε και στο δεύτερο με κάλεσε το γυάλινο δάκρυ ( [rozgalaziathalassa.blogspot.com] ) .....
  
  
  
  1ο παιχνιδάκι
  
  1) Ποιο μυστικό θα ήθελες περισσότερο να ξέρεις;
  Άνθρωποι τέλειοι δεν υπάρχουν, όλο και κάτι θα σου κάνουν, άρα δεν χρειάζεται να ξέρεις μυστικά...
  
  2) Πόσους ανθρώπους του αντίθετου φύλου έχεις αγαπήσει πραγματικά;
  Έναν.
  
  3) Αναγκάζεσαι να αλλάξεις το όνομά σου. Τι όνομα θα διάλεγες;
  Όταν ήμουν μικρή το όνομά μου δεν μ' άρεσε καθόλου. Τώρα μ' αρέσει. Δεν θα το άλλαζα...
  
  4) Τι θα χάραζες στην ταφόπετρα σου;
  Σιγά τη ζωή ρε παιδιά, πώς κάνετε έτσι;
  
  5) Διάλεξε ένα παραμύθι που πιστεύεις ότι σου ταιριάζει απόλυτα!
  Σταχτοπούτα;;; Επειδή πάντα ήμουν η "κατώτερη" και με εκμεταλλεύονταν.. Αλλά εξαιρείται ο πρίγκιπας που δεν έχει βρεθεί και δεν το βλέπω κιόλας...
  
  6) Διάλεξε καινούριους γονείς!
  Κανείς γονιός δεν είναι τέλειος. Σημασία έχει να έχεις εσύ συνείδηση και να ομορφύνεις τη δική σου ζωή και μαζί και των άλλων... Μόνο που μου έδωσαν αγάπη φτάνει.. Δεν τους αλλάζω!
  
  7) Γράψε τα τελευταία διάσημα λόγια σου!
  Η ζωή έχει -λίγα- όμορφα πράγματα. Αρκεί να μάθεις να ξεπερνάς τα δύσκολα!
  
  8) Αν ήσουν συγγραφέας ποιος θα ήταν ο τίτλος του πρώτου σου μυθιστορήματος;
  Χτες όλα ήταν υπέροχα...
  
  9) Αν ήσουν αυτοκίνητο τι μάρκα θα ήσουν;
  Ferrari.
  
  10) Αν ήσουν άγριο ζώο τι θα ήσουν;
  Τίγρης.
  
  11) Για τι πράγμα μετανιώνεις περισσότερο;
  Για όσα ήθελα αλλά δεν έκανα (γιατί δεν μπόρεσα να κάνω)...
  
  12) Πες κάτι για το οποίο θα ήθελες να σε θυμούνται.
  Γι' αυτά που προσφέρω.
  
  13) Θα θυσίαζες τη ζωή σου για κάποιον;
  Για τη δικαιοσύνη, το δίκιο ή για κάποιον/α απ' τα πρόσωπα που πραγματικά αξίζουν επειδή μου έδωσαν πολλά.
  
  
  
  2ο παιχνιδάκι
  
  Τη χρονιά που πέρασε:
  
  Αν και ήταν απ' τις χειρότερές μου, θα είμαι αισιόδοξη (επειδή μου το ζητάτε) και θα πω πως ήταν μέτρια.
  
  Αυτή τη χρονιά λοιπόν δοκίμασα τον πόνο, την απογοήτευση, την εκμετάλλευση... Ερωτεύτηκα πρώτη φορά, αγάπησα με όλη μου τη δύναμη χωρίς να υπολογίζω τίποτα αφήνοντας ανοιχτή την καρδιά και την ψυχή μου, πληγώθηκα, πόνεσα, έκλαψα...
  
  Κατάλαβα ότι αν υπάρχουν πραγματικοί φίλοι δεν είναι σίγουρα αυτοί που υποτίθεται ότι είναι δίπλα μου, εκτός κι αν δεν βλέπω τι κάνουν για μένα...
  
  Δεν αναφέρομαι στο σχολείο ή σε οτιδήποτε άλλο καθώς θεωρώ σημαντικά αυτά που προείπα αλλά ποτέ δεν τα είχα...
  
  (Μ' αρέσει που θα ήμουν αισιόδοξη! Όχι ότι ήμουν απαισιόδοξη, ρεαλισμός είναι!)
  
  
  Τη χρονιά που έρχεται:
  
  Αρχικά ελπίζω να βάλω μυαλό!! Να διευρύνω τους ορίζοντες μου (!) και να συνεχίζω να προσπαθώ για να ανέβω ψηλότερα...
  
  Να βρω όλα αυτά που θέλω, αν το αξίζω φυσικά, γιατί το έχω πει, πάνω απ' όλα το δίκαιο..
  
  Να έχουν όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα υγεία, να περνούν καλά και να είναι ευτυχισμένα.
  
  *Α και να θυμάμαι για όλα τα υπόλοιπα χρόνια να μην αφήσω κανέναν μα κανέναν να με εκμεταλλευτεί ξανά και να φτάσει την αξιοπρέπειά μου στο ναδίρ.
  
  *Δεν με χαρίζω πουθενά.. Μπορεί να δίνομαι αλλά δεν
  πρόκειται ποτέ να μην είμαι ξένη... Να ανοίγω την ψυχή
  μου.. Θα κρατάω ένα κομμάτι για μένα...
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 29.11.2008
• 09:44

  Ένας Ενικός Αριθμός του Πληθυντικού Αριθμού (2)

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...

  Το πρώτο που έγραψα και από τις πρώτες αναρτήσεις στο μπλοκ... Ήθελα να το διαβάσετε και να μου πείτε τη γνώμη σας, καθώς στην αρχή που έκανα την ανάρτηση δεν γνώριζα κανέναν για να σχολιάσει και δεν θέλω να χαθεί. Φιλάκια σε όλους!

  
  
  

  Ξύπνησα πολύ πρωί. Ο ήλιος έκαιγε, τι όμορφη μέρα! Είχα όρεξη να διαβάσω σήμερα, να ψάξω για άρθρα που είχα παραμελήσει, για ποιήματα που περίμεναν κι αυτά τη μέρα που «θα τους έριχνα μια ματιά». Μπήκα στο δωμάτιό μου. Τέλειωσα με τις εκκρεμότητες και άρχισα το διάβασμα. Λένε πως όταν διαβάζεις κάτι, το οτιδήποτε, γίνεσαι ένα με αυτό και όταν τελειώνεις την ανάγνωση, σε κατακλύζουν σκέψεις και συναισθήματα∙ μετά αρχίζουν οι στοχασμοί.
  Ανάβω το κλιματιστικό. Κάνει πράγματι πολύ ζέστη. Συνεχίζω να διαβάζω. Δεν ξέρω γιατί αλλά κάθε φορά που το κάνω, είναι και μια διαφορετική διαδικασία.
  Ξαπλώνω στο κρεβάτι. Σκέφτομαι: «Τέλη Σεπτέμβρη και ακόμα δεν έχει βρέξει». Προσπαθώ να κατευθύνω αλλού τις σκέψεις μου. Αλλά ξέρω, κάθε φορά που χαλαρώνω αυτό σκέφτομαι. Και με πονάει αυτό, μα είναι σαν να το ζητάω. Είναι ο μόνος τρόπος να τον φέρω στη θύμησή μου.
  Αποφάσισα ότι θέλω να γράψω. Δεν μπορώ να του μιλήσω, δεν θέλει και έχω την ανάγκη να νιώσω πως κάποια στιγμή ίσως τα διαβάσει κρυφά και καταλάβει. Και μετά θα γυρίσει και θα μου πει «σ’ αγαπάω και δεν με νοιάζει τίποτα άλλο».
  
  
  Διαβάζω το αγαπημένο μου ποίημα: «ʿΟ Πληθυντικός ʾΑριθμός». Η καθολικότητα που διέπει τον έρωτα και το φόβο, η καθολικότητα της μικρής ιστορίας που εξελίσσεται μέσα στο ποίημα, η απουσία αγαπημένου προσώπου. Μετά «Γα˜ς ʾΟμφαλός». Φθορά, θάνατος, φόβος, υπαρξιακή αγωνία: τα συναισθήματα. Της ποιήτριας. Μ ό ν ο; ʾΌ χ ι κ α ί μ ό ν ο.
  
  
  Κάθε φορά που σκεπάζομαι και παίρνω αγκαλιά το μαξιλάρι, νιώθω πως είναι εκεί. Πως θα με πάρει εκείνος αγκαλιά, θα μου χαϊδέψει τα μαλλιά και θα με φιλήσει στο μάγουλο τόσο γλυκά… Το κακό είναι πως αργώ να προσγειωθώ.
  
  
  Γιατί να είναι έτσι οι άνθρωποι; Όπως είπε και ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, «όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά». Έχουμε τόσα δυσάρεστα στον κόσμο μας, αλλά έχουμε καταφέρει να καταστήσουμε ανώφελα και τα ελάχιστα όμορφα. «Αγάπες και πρίγκιπες; Έλα τώρα… Αυτά είναι για κοριτσάκια!»
  Όχι ακριβώς όμως. Γιατί όταν ήμασταν «κοριτσάκια», η αγάπη και ο πρίγκιπας παρουσιάζονταν τέλεια και όλα γίνονταν τόσο εύκολα. Κανείς δεν μας έμαθε πως είναι πολύ δύσκολο να βρεις και να ζήσεις το παραμύθι, και ακόμη δυσκολότερο να δίνεις τις δικές σου μάχες για να καταφέρεις να συνεχίσεις να ζεις σ’ αυτό. Να κατορθώσεις να επιβιώσεις με έναν άνθρωπο.
  
  Αρχίζω να κρυώνω. Έχει συννεφιάσει ξαφνικά και τώρα κάνει κρύο. Δε με νοιάζει. Θέλω να νιώσω τη μοναξιά. Το πως είναι να χειμωνιάζει, να έχει κρύο και εγώ να κρυώνω μόνη σ’ ένα δωμάτιο. Παίρνω θέση μπροστά στο παράθυρο περιμένοντας με ανυπομονησία τη βροχή και συνεχίζω…
  
  
  Τον ερωτεύτηκα γι’ αυτό που είναι. Αλλά εγώ ψάχνω κάτι που μάλλον δεν υπάρχει. Όπως είπα, οι άνθρωποι κοιτούν τη διασκέδαση, οι λέξεις «αγάπη» και «έρωτας» άγνωστες. Εγώ ζητώ την αλήθεια. Κάποιον που θα είναι δίπλα μου γιατί με γνώρισε και με αγάπησε διότι θεώρησε πως αξίζω, πως έχω πράγματα να δώσω. Να δώσω σε εκείνον. Όχι να είναι μαζί μου επειδή «τον τύλιξα», ούτε επειδή «το έπαιξα δύσκολη», ούτε επειδή καταφέρνω να τον κάνω να «μην ξενερώνει». Σε τι σημείο έφτασα;! Μία πρόταση, τρεις φορές εισαγωγικά. Εγώ που ούτε να σκέφτομαι δεν ήθελα αυτές τις λέξεις.
  Φοβάμαι. Ίσως, ψάχνοντας κάτι που δεν υπάρχει να συμβιβαστώ, να πέσω από το ψηλό σημείο που θεωρώ πως –με πολύ κόπο– κατάφερα να φτάσω. Άραγε κινδυνεύω να γίνω ένα με τον πάτο, να βρεθώ στο βυθό της θάλασσας; Και πως θα ανεβώ πάλι στην επιφάνεια αφού δεν υπάρχει κανείς; Σσσς… Ψιχαλίζει.
  
  
  Σηκώνομαι πάλι… Σκέφτομαι. Πως και μου βγαίνουν όλα αυτά; Πως μπορώ και γράφω όσα σκέφτομαι; Τελικά δεν είναι τόσο δύσκολο. Απλά αφήνομαι. Αφήνω την καρδιά μου ξεκλείδωτη και την ψυχή μου να μιλήσει. Νιώθω περήφανη. Δεν είναι λίγο αυτό. Αν ήταν δίπλα μου όμως θα ένιωθα και χρήσιμη.
  
  
  Είναι ειρωνεία. Όλοι λέμε πως δεν υπάρχουν άνθρωποι που είναι διατεθειμένοι να αγαπήσουν ή να δώσουν, αλλά κάθε φορά που βρίσκουμε έναν τέτοιο τον πληγώνουμε. Και μετά εκείνος πληγώνει άλλους. Φαύλος κύκλος. Και φυσικά το μόνο που κάνουμε είναι να κατηγορούμε οι γυναίκες τους άντρες και αντιστρόφως. Γιατί πάντα μας κουράζει αυτό το βήμα –το παραπάνω– που όμως μας ξεχωρίζει απ’ τη λάσπη; Πότε θα βρέξει επιτέλους…(;)
  
  Κουράστηκα και κουράστηκα. Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις… Η ζωή δεν είναι σκέψεις και αμπελοφιλοσοφίες, είναι διασκέδαση! Στοπ. Σταματάω τις σκέψεις.
  
  
  Να το πάλι. Κι όμως είμαι πολύ κοντά στο να γίνω αυτό που απεύχομαι. Πρέπει να κάνω κάτι, να το πολεμήσω, να βρω τρόπο να ανταπεξέλθω και να κρατηθώ στην επιφάνεια, να μάθω τελικά τ ό σ κ λ η ρ ό π ω˜ς χ α ρ ά ζ ε τ α ι. Κι όμως δε θέλω πια να βρέξει…

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 25.11.2008
• 11:32

  Σ' αγαπάω

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Σ'αγαπάω.
  Δεν υποθέτω πως το ξέρεις,
  απλώς το λέω.
  
  Χορεύοντας
  στη δύνη του έρωτά σου,
  άλλωτε ζαλισμένη
  κι άλλες φορές
  μαύρη φωτιά.
  
  Κοιτάζοντας
  ψηλά στ' αστέρια,
  βλέπω τη μορφή σου,
  ντυμένος με φεγγάρι,
  τόση μοναξιά.
  
  Όταν κοιμάμαι,
  στα όνειρά μου,
  έρχεσαι εσύ.
  Ο Θεός
  είναι ένας τελικά.
  
  Σε ονειρεύομαι
  γι' αυτό που είσαι,
  γι' αυτά που κάνεις,
  γι αυτά που νιώθεις,
  για το ότι υπάρχεις.
  
  Δεν υπάρχει
  το αύριο,
  το σήμερα,
  μόνο το χτες
  που σε θυμίζει.
  
  Λένε πως πρέπει να το λέμε,
  πως θα μετανιώσουμε,
  όταν τα χρόνια περάσουν,
  όταν κάτι θα γίνει
  και δεν έχουμε πει όσα νιώθουμε.
  
  Θα υπάρχω, μόνο, δίπλα σου,
  θα είμαι πάντα κοντά σου.
  Αλλά ποτέ ξανά,
  δε θα σου το πω,
  δε θα το παραδεχτώ.
  
  Μα Σ' ΑΓΑΠΑΩ
  κρυφά,
  μέσα μου...
  
  Δε μας συγχωρώ-Νίκος Πορτοκάλογλου
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 20.11.2008
• 07:20

  ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΣΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Με αφορμή το πρωτόγνωρο κύμα απεργιών πείνας από τους κρατούμενους στις Ελληνικές φυλακές αλλά και την εγκληματική αποσιώπησή του από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, για τη Δημοκρατία και την προάσπιση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων καλούμε όλους όσους διατηρούν μπλογκς, διαδικτυακά φόρα και όχι μόνο να δημοσιεύσουν ταυτόχρονα και συντονισμένα στις 20 Νοεμβρίου 2008, ημέρα Πέμπτη, το παρακάτω κείμενο και όλους του χρήστες του διαδικτύου να το υπογράψουν εδώ:
  
  http://www.petitiononline.com/mod_perl/signed.cgi?hrfa
  
  
  Όχι στο Όνομά μας
  
  “Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.
  –Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08
  
  “Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”
  - Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08
  
  Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.
  
  Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.
  
  Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση - καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.
  
  Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.
  
  Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.
  
  Την 21η Νοεμβρίου το κείμενο αυτό θα σταλεί σε όλα τα μέλη του κοινοβουλίου και σε όσο το δυνατόν περισσότερους φορείς μέσων μαζικής ενημέρωσης με την προτροπή της αναδημοσίευσής του. Το κείμενο προς αποστολή θα φέρει τους υπερσυνδέσμους (URL) από όλες τις ιστοσελίδες, που το υιοθέτησαν.
  
  
  ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΓΕΩΡΓΑΛΛΗ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 17.11.2008
• 12:32

  Φρίκη, φρίκη φρίκη...

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Σήμερα λοιπόν ξύπνησα πρωί πρωί για να πάω σχολείο. Μετά ξεκινήσαμε με τα πόδια από εκεί, να περάσουμε να καταθέσουμε τα λουλουδάκια μας στο μνημείο και να πάμε στην αίθουσα που θα γινόταν η γιορτή. Οι καθηγητές φυσικά με τα αμαξάκια τους, γι’ αυτό τα περισσότερα παιδιά δεν κατάλαβαν καν ότι έπρεπε να αφήσουν τα λουλούδια και που, αφού ήμασταν σκορπισμένοι και απλά περνούσαμε, και φυσικά είμαστε μεγάλα παιδιά για να μας προσέχουν οι καθηγητές στο δρόμο (αν πάθαινε κάποιος κάτι να δω τι θα έκαναν!).
  
  Μου έκαναν εντύπωση μερικά πράγματα. Στο λεωφορείο (στο δρόμο για το σχολείο), τα παιδάκια συζητούσαν από πού πήραν τα λουλούδια τους κι όλα τα πρόσεχαν και τα έφτιαχναν συνέχεια με πολύ προσοχή. Κι έπειτα υπερηφανεύονταν ότι τα δικά τους είναι τα πιο όμορφα. Θυμήθηκα τον εαυτό μου, κι εγώ έτσι έκανα τότε. Τώρα όμως μεγαλώσαμε και σκεφτόμαστε υποτίθεται; Λάθος. Στο δικό μου σχολείο δεν είχαν φέρει καν λουλούδια. Ελάχιστοι. Απογοητεύτηκα για ακόμα μια φορά. Και δεν με νοιάζουν τα λουλούδια, δεν αντιφάσκω αφού χτες έλεγα άλλα, αλλά αυτό δείχνει ότι όλοι πήγαν για τις απουσίες, τη γιορτή γραμμένη την είχαν.
  
  Για να μην συζητήσουμε στο σχολείο! Μια φίλη μου: «Σήμερα γιορτάζουμε και την πτώση των δίδυμων πύργων;» και μετά την εξήγηση μου «Α, δηλαδή η χούντα και το Πολυτεχνείο είναι τα ίδια;» Τώρα τι να πεις; Και φυσικά δεν φταίει αυτή…
  
  Στη γιορτή παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή την προσπάθεια μιας ανάπηρης γυναίκας να δει. Τελικά την έφεραν μπροστά μπροστά. Πάλι καλά! Ήταν απ’ τα πράγματα που μου έκαναν επίσης μεγάλη εντύπωση. Όπως και το ότι τα παιδιά της μπάντας που έπαιζαν τα τραγούδια στη γιορτή έγραψαν και ένα δικό τους για το Πολυτεχνείο. Αυτό κι αν ήταν!
  
  Τέλος, όταν συζητούσα με τις φίλες μου είπαν ότι ήταν ωραία η γιορτή γιατί λέει ήταν πρωτότυπη. Εννοείται ότι θα διαφωνήσω. Αντί να πούνε τίποτα ουσιαστικό μπας και ξεστραβωθούμε… Δεν είναι μόνο τα τραγούδια αυτός ο Αγώνας!
  
  Τέλος θέλω να φωνάξω τα λόγια του Σεφέρη στο "Επί Ασπαλάθων":
  Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;
  Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ, χαμένη στου
  μυαλού
  τ'αυλάκια.
  τ΄όνομα του κίτρινου θάμνου
  δεν άλλαξε από κείνους τους καιρούς.
  Το βράδυ βρήκα την περικοπή:
  "τον έδεσαν χειροπόδαρα" μας λέει
  "τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν
  τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν
  απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους
  και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο κουρέλι".
  Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του
  Ο Παμφύλιος ο Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος.
  
  
  Σας παραθέτω μερικά από αυτά που ακούστηκαν στην εκδήλωση και μου άρεσαν:
  
  
  Λένα Παππά
  Στούς σκοτωμένους σπουδαστές του Νοεμβρίου
  
  Μάτια κλειδωμένα, χέρια παγωμένα
  κείτεται
  -δεκοχτώ χρονώ ήτανε δεν ήτανε-
  για να έχω εγώ πουλιά-φτερά στα χέρια μου,
  και συ στο σπιτάκι σου,
  μια γλάστρα με βασιλικό στο πεζουλάκι
  και τα παιδιά μας ξένοιαστα να χτίζουνε το μέλλον.
  
  Η μάνα του τον περιμένει και δεν έρχεται,
  η άνοιξή του παίζει κα δεν τηνε ξέρει πια.
  Στις φλέβες του αίμα σταματημένο και πικρό,
  γυαλί σπασμένο ο κόσμος, σωριασμένο πάνω του.
  Για να έχω εγώ τον άσπρο μου ύπνο
  Και συ γαρίφαλο χαμόγελο στο στόμα σου,
  για να ’χουν τα παιδιά μας το δικό τους ήλιο…
  
  
  Τάσος Λειβαδίτης
  Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
  
  Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωποςδεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαιγια την ειρήνη και για το δίκιο.Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξειςτα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνέςΤο πρόσωπό σου θα ματώσει απ' τις σφαίρεςμα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.Κάθε κραυγή σου θα ' ναι μια πετριάστα τζάμια των πολεμοκάπηλων.Κάθε χειρονομία σου θα 'ναιγια να γκρεμίζει την αδικία.Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,ούτε στιγμή να ξεχαστείς.Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.Μια στιγμή αν ξεχαστείς,αύριο οι άνθρωποι θα χάνονταιστη δίνη του πολέμου,έτσι και σταματήσειςγια μια στιγμή να ονειρευτείςεκατομμύρια ανθρώπινα όνειραθα γίνουν στάχτη απ' τις φωτιές.Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σουαν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωποςμπορεί να χρειαστεί και να πεθάνειςγια να ζήσουν οι άλλοι.Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαιένα οποιοδήποτε πρωινό.Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωποςθα πρέπει να μπορείς να στέκεσαιμπρος στα ντουφέκια!
  
  
  Άλλα ποιήματα για το πολυτεχνείο: [durabond.ca]
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 16.11.2008
• 19:31

  ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 1973, ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ, 1973 ΚΑΙ ΕΞΗΣ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΙΣΟΤΗΤΑ-ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  
  
  «ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ. Σας μιλάει ο Ραδιοφωνικός Σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων…» Με τη φράση αυτή ξεκινούσε κάθε βράδυ ο Αγώνας των φοιτητών μας, ή μάλλον, για την ακρίβεια, ο Αγώνας είχε ήδη ξεκινήσει, απλώς οι ίδιοι οι φοιτητές μάς πληροφορούσαν για τα γεγονότα επιθυμώντας να μας φέρουν πιο κοντά τους. Να μας κάνουν να νιώσουμε την αγωνία και τον κίνδυνο που τους περικύκλωναν, κι έτσι να μας κάνουν ακόμα πιο υπερήφανους για το μαρτύριό τους, καθώς τέτοιο θάνατο -για την ελευθερία- λίγοι θα τον διάλεγαν ή επίσης λίγοι θα είχαν το θάρρος να πληρώσουν το τίμημα.
  
  Υποσχέθηκα, πάνω απ’ όλα στον εαυτό μου, ότι η ανάρτησή μου αυτή δεν θα είναι όπως όλες τις άλλες. Δεν θα μιλήσω για αγώνες, «φόνους», λεηλασίες, βασανιστήρια. Θα σας παραθέσω τα πράγματα από μια άλλη πλευρά.
  
  Από το σχολείο ελάχιστα πράγματα ξέρω. Όλα τα έχω μάθει ψάχνοντας εγώ μόνη μου. Προσπαθώ να φέρω στη μνήμη μου τι κάναμε κάθε χρόνο, αλλά κάθε φορά δεν θυμάμαι και κάθε χρόνο σκέφτομαι τα ίδια. Είχαμε κάνει γιορτή; Είχαν βάλει τραγούδια; Μας είπαν δυο λόγια στο χώρο της προσευχής και σε μισή ώρα φύγαμε; Και πήγαμε στις 8 ή πιο αργά λόγο της γιορτής; Όλα αυτά μαζί. Δεν σκεφτόμασταν τίποτα άλλο απ’ το αν θα κοιμηθούμε παραπάνω και για το που θα βρούμε λουλούδια. Αυτή είναι λοιπόν η περιβόητη γιορτή; Εμένα σαν την Πρωτομαγιά μου κάνει. Πάντως δεν μπορείτε να πείτε, και στις δύο τα λουλούδια μόνο χαιρόμαστε, γιατί δεν νομίζω να ξέρουν και πολλοί τι πραγματικά γιορτάζουμε, για το αίμα ποιων ανθρώπων καθιερώθηκαν αυτές οι μέρες και τι αιτήματα είχαν αυτοί.
  
  Ας πάμε τώρα στη ειρωνεία της υπόθεσης. Δεν φτάνει που δεν θέλουν να μας κάνουν κριτικά σκεπτόμενα όντα, αλλά αυτή η κατάσταση σήμερα έχει στενή συνάφεια με το πολυτεχνείο. Στο τελευταίο, οι φοιτητές ξεσηκώθηκαν ζητώντας ελευθερία, καθώς δεν μπορούσαν να ζουν άλλο υπό την πίεση και τις αυθαιρεσίες της δικτατορίας. Νομίζετε πως η κατάσταση αυτή τώρα έχει αλλάξει; Και τώρα τα ελληνικά σχολεία είναι υποχρεωμένα να δρουν βάση της εντελώς βαρετής γραφειοκρατίας και μπορεί η ελευθερία που στερείται να είναι πνευματική, αλλά υπάρχει η εξής σημαντική διαφορά: λείπουν οι αγώνες μας για πνευματική ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη και αξιοκρατία. Δεν μπορούμε πια μόνο να κλαιγόμαστε. Και δεν είναι μόνο θέμα ότι οι σημερινοί άνθρωποι δε θα μπορούσαν να κάνουν τέτοιες επαναστάσεις, όπως λέγετε. Δεν γεννήθηκαν έτσι, όλα τα υπόλοιπα φταίνε, τα οποία φυσικά κανείς δεν αναλογίζεται.
  
  Θα βαρεθείτε να με ακούτε να το λέω: ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ. Κάτσε ρε φίλε. Η ουσία δεν είναι μόνο να βλέπεις τα γεγονότα, να κάνεις πως προβληματίζεσαι και φυσικά να κατηγορείς το κράτος που δεν προσπαθεί να τα λύσει. Πρέπει εσύ από μόνος σου να σκέφτεσαι πως θα βελτιωθεί ο κόσμος και να κάνεις τα δικά σου πράγματα για να ανήκεις σ’ αυτόν. Ωραία, κακώς το κράτος κάνει αυτά που κάνει, δεν σε βοηθάει, υγεία, παιδεία, δεν υπάρχουν. Εσύ τι κάνεις; Προσπάθησε μόνος σου. Ψάξε, διάβασε και ξεστραβώσου! Μην μένεις αδρανής!
  
  Ε άμα πια…
  
  
  
  Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα άρθρα των κυρίων Κ. Χατζηδάκη και Α. Τσίπρα και της κυρίας Α. Διαμαντοπούλου για το Πολυτεχνείο και για το πώς μιλούν σε ένα παιδί γι’αυτό, σε σύγκριση με ένα άρθρο ενός μαθητή της Β’ Λυκείου, για να δείτε διαφορές. Το διάβασα σήμερα (16/11) στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής. Θα το βρείτε [www.e-tipos.com]
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  γράφτηκε από Χριστίνα Γεωργαλλή
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 15.11.2008
• 09:29

  ΜΟΥΣΙΚΗ: υπάρχει ποιοτική ή είναι θέμα γούστου;

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Στις μέρες μας έχει επικρατήσει η άποψη ότι υπάρχει ποιοτική μουσική, και όχι μόνο αυτό, αλλά τους βλέπεις να τσακώνονται και να αντιδρούν θέλοντας να επιβάλλουν τη δική τους άποψη (ναι, ακόμα και στη μουσική!). Υπάρχει στ’ αλήθεια ποιοτική μουσική ή είναι θέμα προσωπικότητας, ψυχολογίας και επιλογών;
  
  Όταν λένε ποιοτική μουσική εννοούν, απ’ ό,τι έχω εγώ καταλάβει, μουσική που ανταποκρίνεται σε ποιητικούς στίχους, με νόημα, που αγγίζουν την ψυχοσύνθεση του ατόμου αλλά έχουν και παιδευτικό χαρακτήρα και όχι βρισιές και «ατίθασους» στίχους (όπως είπε κι ο Καρβέλας –ουδέν σχόλιον).
  
  Και έρχομαι εγώ φυσικά, ο «ώριμος» ο άνθρωπος (σας αφήνω να γελάσετε), για να αντιδράσω. Όπως θα έχετε καταλάβει, με νευριάζουν πάρα πολύ οι νοοτροπίες που θέλουν να μας γυρίζουν 100 χρόνια πίσω. Δεν τα μπορώ εγώ αυτά, να κάθονται να βγάζουν διάφορα με σκοπό να χειραγωγούν τον αναλφάβητο πληθυσμό και δεν ξέρω ποιους άλλους. Τι σημαίνει δηλαδή ποιοτική μουσική; Δηλαδή αν ακούω Goin’ Trough θα με κλείσουν φυλακή; Έλεος, υποτίθεται ότι σεβόμαστε τις προτιμήσεις των άλλων καθώς ζούμε σε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ και ΟΧΙ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ (για όσους το έχουν ξεχάσει).
  
  Να εξηγηθώ. Δεν τα γράφω επειδή ακούω εγώ τέτοια μουσική και βασικά τι έχει αυτή η μουσική; Προσπαθώ να είμαι αντικειμενική. Καλώς ή κακώς, η νέα γενιά, βλέποντας τις δυσκολίες απ’ τους μεγαλύτερους, αποτελείται από παιδιά που βγάζουν τις απόψεις τους, οι οποίες είναι ενάντια στις νοοτροπίες που προείπα, μέσα από τέτοιου είδους μουσική και αντιδρούν έτσι ακριβώς επειδή είναι παιδιά και δεν ξέρουν να φερθούν. Αυτή νομίζω ότι είναι η βασική αιτία. Και το λέω γιατί είμαι κι εγώ παιδί-έφηβη και αυτή η μουσική βγάζει τα λόγια που θέλω ελεύθερα να πω για τον «κόσμο των μεγάλων» αλλά δεν τολμώ (γιατί υποτίθεται πως πρέπει να είμαι καλό κορίτσι και να μην βρίζω).
  
  Εγώ λοιπόν προσωπικά, ακούω τα πάντα. Ακούω κάθε τραγούδι που έχει στίχους και νόημα που με εκφράζουν και που ταιριάζουν στη ψυχολογία μου ανάλογα με την κάθε στιγμή. Πχ θα ακούσω μπαλάντες του ’80 όταν θέλω να σκεφτώ, άλλα τραγούδια για να χαλαρώσω, χορευτικά όταν θα βγω έξω με τις φίλες μου και ραπ μουσική όταν θέλω να φωνάξω κάτι που με πνίγει.
  
  Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί λένε για χαζοτράγουδα, και αρχίζουν τις αμπελοφιλοσοφίες ότι «χάλασε ο κόσμος» και «πως ζουν τα σημερινά παιδιά» κτλ κτλ… Λάθος ή σωστό, οι δισκογραφικές εταιρίες αποφάσισαν να εντάξουν αυτά τραγούδια, είχαν ανταπόκριση από τον κόσμο και τώρα συνεχίζουν. Αν δεν σας αρέσουν, απλώς μην τα ακούτε! Δεν καταλαβαίνω γιατί το διαφορετικό που δεν μας αρέσει πρέπει οπωσδήποτε να το κατηγορήσουμε και να το περιθωριοποιούμε…
  
  Εννοείται ότι περιμένω να ακούσω τις απόψεις σας
  
  ΥΓ. Δεν ξέρω αν έχω δίκιο κι αν ακούγονται αυτά, αλλά τουλάχιστον εδώ που μένω τα ακούω συνέχεια και γι’ αυτό θέλησα να τα πω.
  
  
  
  
  Γράφτηκε από Χριστίνα Γεωργαλλή
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 10.11.2008
• 07:05

  SOS,ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΑΣ!

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  ΔΡΑΣΗ - ΑΝΑΛΗΨΗ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ
  
  
  Χτες έλαβα το παρακάτω e-mail:
  
  
  Απέναντι στην αδιαλλαξία των τραπεζών που πλουτίζουν με τα χρήματά μας οι καταθέτες - καταναλωτές δρουν και αντιδρούν
  
  ΑΠΟΣΥΡΟΥΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ
  ΑΠΟ ΔΕΥΤΕΡΑ 1/12/2008 ΜΕΧΡΙ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ
  ΝΑ ΜΕΙΩΣΟΥΝ ΤΑ ΕΠΙΤΟΚΙΑ
  
  Αν κάνουμε όλοι ανάληψη του μισθού μας ή 1000€ τότε θα υπάρχει
  μεγάλη έλλειψη ρευστότητας στις τράπεζες και ίσως αναγκαστούν
  να δείξουν κοινωνική αλληλεγγύη, λέξη άγνωστη προς το παρόν.
  
  
  ΔΙΚΤΥΟ ΔΡΑΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ
  
  
  
  Νομίζω ότι αξίζει να το κάνουμε. Ελπίζω να κάνετε την προσπάθειά σας όλοι. Την καλημέρα μου!
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 05.11.2008
• 10:02

  Μόνο εσύ

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  
  
  Κανένας δεν αξίζει όσο εσύ. Όλα για σένα μιλούν. Ακόμη κι εγώ, όπου κι αν κοιτάξω, είσαι εκεί. Εσύ. Μόνο εσύ.
  
  Όπου κι αν κοιτάξω είσαι εκεί. Αλλά και το δικό σου βλέμμα τρέχει, κάτι ψάχνει. Κι έπειτα με κοιτά στα μάτια. Μου μιλάς. Εσύ. Μόνο εσύ.
  
  Μου μιλάς. Τέτοια λόγια ποτέ δεν τα φανταζόμουν! Τόσες στιγμές… Να μ’ αγγίξεις ζητάω μόνο. Εσύ. Μόνο εσύ.
  
  Να μ’ αγγίξεις ζητάω μόνο. Και μονομιάς το άγγιγμά σου γίνεται κύμα που ταράζει τη θάλασσα του κορμιού μου. Μ’ αγκαλιάζεις. Εσύ. Μόνο εσύ.
  
  Μ’ αγκαλιάζεις. Ανοίγεις τα χέρια σου και μαζί την ψυχή σου και μου ζητάς να μείνω μέσα σου και μέσα της. Κι εγώ σ’ αγκαλιάζω. Κι εσύ με φιλάς. Για μένα εσύ. Μόνο εσύ.
  
  Με φιλάς. Και το φιλί των πετάλων σου φέρνει στο μυαλό αρώματα. Το άρωμά σου, το σώμα σου. Είσαι δικός μου. Εσύ. Μόνο εσύ.
  
  
  
  Μα μου ζητάς. Ζητάς να ζήσω χώρια σου.
  Χωρίς το βυθό των ματιών σου.
  Χωρίς τα τόσο γλυκά λόγια σου.
  Χωρίς το κύμα του αγγίγματός σου.
  Χωρίς τα χρυσά σου φτερά, την ασφάλεια της αγκαλιάς σου.
  Χωρίς το φιλί των χειλιών σου, σαν ροδοπέταλα.
  Χωρίς το άρωμα του κορμιού σου.
  Χωρίς εσένα.
  Πως μου το κάνεις αυτό;
  Για μένα εσύ. Μόνο εσύ.
  
  
  
  γράφτηκε από Χριστίνα Γεωργαλλή
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 29.10.2008
• 15:44

  Μπλοκο-παίχνιδα!!

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  
  
  Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στην πρόσκληση που δέχτηκα από το γυάλινο δάκρυ ( [rozgalaziathalassa.blogspot.com] ) για να συμπληρώσω κι εγώ τη δική μου λίστα με αγαπημένα... Λοιπόν,ξεκινάω......
  
  
  Αγαπημένη ταινία: Casino Royale
  
  Αγαπημένο τραγούδι: Just hold me-Maria Mena (αυτήν την εποχή)
  
  Αγαπημένο ζώο: ζέβρα
  
  Αγαπημένο λουλούδι: σωμών (μπορεί να το σκότωσα) τριαντάφυλλο
  
  Αγαπημένο βιβλίο: γενικά όλα της Εύας Ομηρόλη και της Πασχαλίας Τραυλού
  
  Αγαπημένη σειρά: δεν βλέπω τηλεόραση
  
  Αγαπημένος ηθοποιός: δεν βλέπω τηλεόραση ούτε πολλές ταινίες οπότε δεν έχω κάποιον συγκεκριμένο
  
  Αγαπημένη ηθοποιός: δεν βλέπω τηλεόραση ούτε πολλές ταινίες οπότε δεν έχω κάποια συγκεκριμένη
  
  Αγαπημένος τραγουδιστής: γενικά βλέπω στίχο και τραγούδι,ανεξαρτήτως προσώπου
  
  Αγαπημένη τραγουδίστρια: γενικά βλέπω στίχο και τραγούδι,ανεξαρτήτως προσώπου
  
  Αγαπημένο συγκρότημα: ΠΥΞ ΛΑΞ
  
  Αγαπημένος καφές: γαλλικός
  
  Αγαπημένο ποτό: κόκκινη βότκα
  
  Αγαπημένο χρώμα: κίτρινο
  
  Αγαπημένος αριθμός: δεν έχω
  
  Αγαπημένο αντικείμενο: το βιβλίο με τα απόκρυφά μου (εκεί που γράφω σκέψεις μου, αν το χάσω ή μου το πάρει κάποιος θα πεθάνω!)
  
  Αγαπημένο πρόσωπο: ελάχιστα αλλά καλά
  
  Αγαπημένη εποχή: καλοκαίρι
  
  Αγαπημένο επάγγελμα: Δασκάλα Ειδικής Αγωγής
  
  Αγαπημένη ημέρα: Σάββατο
  
  Αγαπημένο φαγητό: κοτόπουλο κοκκινιστό με λαχανικά
  
  Αγαπημένος μήνας: Μάιος
  
  Αγαπημένο παραμύθι: Όσα δεν έχουν πρίγκιπες!! Με εξαίρεση την Ωραία Κοιμωμένη
  
  Αγαπημένο ποίημα: Ο Πληθυντικός Αριθμός, Ο στόχος, Επί Ασπαλάθων, Η σονάτα του σεληνόφωτος...(δε συνεχίζω,σταματάω εδώ!)
  
  Αγαπημένη χώρα/πόλη/άλλο: Στοκχόλμη, Αίγυπτος και φυσικά Ελλάδα!!
  
  

  
  

  ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΠΛΟΚΟΠΑΙΧΝΙΔΟ!!!
  

  
  

  Μέσα από αυτό το παιχνίδι θα ήθελα να ακούσω και να ακούσουν όλοι τις απόψεις σας σχετικά με τη φιλία ή τον έρωτα και την αγάπη. Πως θα τις ορίζατε, τι πρέπει να κάνει κάποιος για να τον θεωρείτε φίλο σας, τι κάνετε εσείς για τους φίλους σας και γενικά ΟΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ γι' αυτές τις δύο έννοιες. Μπορεί να έχει τη μορφή ενιαίου κειμένου ή 1,2,3 κτλ. (Μπορείτε να γράψετε μία από τις δύο ή και τις δύο)
  Η δική μου ανάρτηση είναι παρακάτω:

  Καταρχήν δεν ξέρω αν υπάρχουν αληθινοί άνθρωποι ώστε να μπορούν να υπάρχουν και να είναι αληθινά αυτά τα συναισθήματα. Αν ποτέ βρω τέτοιους ανθρώπους νομίζω πως το μόνο που θα ζητούσα είναι αγάπη και στήριξη, γιατί μόνο αυτά μου λείπουν και έχουν αξία. Επίσης δεν θα μπορούσα σε καμμία περίπτωση να κάνω φιλίες από συμφέρον άρα προφανώς δεν θα ήθελα να με βλέπουν και οι άλλοι έτσι. Θέλω ΑΠΛΩΣ ΑΛΗΘΙΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ,ΝΑ ΔΩΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΩ. Ζητάω πολλά; Γιατί οι πιο ανελέητοι να έχουν τα πάντα,τι κάνω λάθος;

  Μην νομίζετε ότι δεν θα αγγίξω καθόλου την αγάπη, είναι το φλέγον ζήτημα. Αρχικά να πω ότι ισχύουν και τα παραπάνω που είπα για την φιλία. Αλλά, προσωπικά έχω καταργησει αυτό το καφάλαιο απ' τη ζωή μου, δεν ξέρω γιατί. Ίσως επειδή κάνεις δεν μου έχει μάθει τι σημαίνει αλήθεια αυτή η λέξη, άρα γιατί να μου λείψει; Μέχρι τώρα ερωτευόμουν μόνο ανθρώπους που δεν άξιζαν τίποτα, απορούσα με τον εαυτό μου και τα έβαζα μαζί του. Νομίζω πως δίκαια καταργήθηκε... Όχι ότι περιμένω κάποιον να μ'αγαπήσει γι'αυτό που είμαι δηλαδή. Μάλλον δεν υπάρχει αυτό που ψάχνω...
  

  
  
  Θα ήθελα με τη σειρά μου να προσκαλέσω (αν δεν έχουν ήδη παίξει, για το πρώτο): όσους βλέπουν γραμμένα τα ιστολόγια τους στις στήλες "Ιστολόγια που παρακολουθώ (Ντεντέκτιβ σε...)", "Αγαπημένα ιστολόγια" και ''Ιστολόγια Συγγραφέων'' και εννοείται δεκτές οι απαντήσεις κι από άλλους!
  
  
  
  
  
  γράφτηκε από Χριστίνα Γεωργαλλή
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:16

  Παγκόσμια Ημέρα Δωρεάς Οργάνων και Μεταμοσχεύσεων

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Σήμερα Τετάρτη 29/10 (είναι αποθηκευμένη λάθος η ανάρτηση) είναι η Παγκόσμια Ημέρα Δωρεάς Οργάνων και Μεταμοσχεύσεων. Το λέω απ’ την αρχή γιατί βαρέθηκα να νομίζω πως κάποιος θα το ξέρει και θα ενδιαφερθεί. Όπως είπε και ο Theogr ο κηπουρός, οι παγκόσμιες ημέρες είναι για να μας θυμίζουν πράγματα που δεν θυμόμαστε τις άλλες μέρες ενώ θα έπρεπε τέτοια προβλήματα να μας απασχολούν συχνά, αν όχι συνέχεια. Καλά, εννοείται ότι αυτό κάνουν! Πρωί-μεσημέρι-βράδυ αυτά σκέφτονται, η προσευχή τους είναι! Τεσπα. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι ο «μοναδικός καλός άνθρωπος» που τα σκέφτομαι, δεν θέλω να περάσω αυτό. Αλλά θεωρώ πως τέτοια προβλήματα είναι η καλύτερη «τροφή» για ένα μπλοκ, καθώς μπορούν να προβληματίσουν μεν, αλλά και να παραδειγματίσουν. Ακριβώς αυτό το τελευταίο έχω σκοπό να κάνω.
  
  Παρακάτω θα βρείτε ιστορίες ανθρώπων που έσωσαν κάποιους άλλους με δωρεές οργάνων. Στους συνδέσμους που ακολουθούν μετά τις ιστορίες θα δείτε πως μπορείτε να δώσετε αριστεία σε αυτούς τους ανθρώπους. Πραγματικά, είναι πάρα πολύ όμορφες και έκλαιγα όταν τις διάβαζα. Σκοπός μας όμως δεν είναι να συγκινηθούμε. Εγώ αποφάσισα ότι σε λίγους μήνες που θα ενηλικιωθώ θα υπογράψω το χαρτί για τη δωρεά σε περίπτωση που πάθω κάτι. Αυτό θα ήθελα να νιώσουν όλοι απ’ τις ιστορίες που παραθέτω. Διαβάστε τες!
  
  
  
  ΜΕΜΕΤ ΚΑΙ ΡΕΦΙΚΑ ΑΛΗ
  «Το ίδιο θα έκανε και ο Οζγιούρ. Εμείς θρηνούμε για
  το χαμό του, όμως τρεις άνθρωποι τώρα ζουν
  ευτυχισμένοι...».
  
  Ήταν 1η Σεπτεμβρίου 2007 όταν ο μουσουλμάνος ελληνικής καταγωγής Οζγιούρ Αλή είχε περάσει με επιτυχία ένα ακόμη μάθημα της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αδριανούπολης και είχε έρθει στη Φιλλύρα Κομοτηνής για ολιγοήμερες διακοπές. Επέστρεφε ξημερώματα από γαμήλιο γλέντι όταν το αυτοκίνητο που οδηγούσε ανατράπηκε. Μεταφέρθηκε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης με κρανιοεγκεφαλική κάκωση.
  Έπειτα από 10 ημέρες νοσηλείας, οι γιατροί ενημέρωσαν τους γονείς του Μεμέτ και Ρεφικά για το μη αναστρέψιμο της κατάστασης του γιου τους και για τη δυνατότητα μέσω της απώλειας της ζωής του παιδιού τους να αναγεννηθεί η ζωή σε κάποιους άλλους ανθρώπους.
  Για τον Μεμέτ και τη Ρεφικά Αλή η απόφαση να δωρίσουν τα όργανα του 24χρονου Οζγιούρ ήταν κάτι περισσότερο από μια πράξη για την οποία θα συναινούσε και ο ίδιος ο γιος τους. Ήταν μια πράξη αγάπης και ανθρωπισμού. Ήταν μια υποχρέωση προς την κοινωνία και ένα χρέος στον συνάνθρωπο που τίθεται υπεράνω θρησκείας, φυλής, εθνικότητας. Οι γιατροί που τους ενημέρωσαν για την κατάσταση του γιου τους αναφέρουν ότι βρέθηκαν μπροστά σε δύο ανθρώπους που με αξιοπρεπή, συνειδητή και βαθιά ανθρώπινη στάση μετουσίωσαν τον προσωπικό τους πόνο σε ελπίδα ζωής για τον συνάνθρωπο.
  Σήμερα, τρεις άνθρωποι ζουν μια νέα ζωή χάρη στη δωρεά του ήπατος και των νεφρών του 24χρονου Οζγιούρ. Για τους δύο γονείς ο πόνος από το θάνατο του γιου τους δεν θα σβήσει ποτέ. Με τη δωρεά οργάνων όμως νιώθουν ότι ο Οζγιούρ βρίσκεται ακόμη κοντά τους και αισθάνονται υπερήφανοι που εκπλήρωσαν το ύψιστο χρέος προς τον συνάνθρωπο. «Το ίδιο θα έκανε και ο Οζγιούρ, γιατί αυτή ήταν η αποστολή του. Ήθελε να βοηθά τους ανθρώπους, γι’ αυτό κι επέλεξε να γίνει γιατρός. Εμείς θρηνούμε για το χαμό του, όμως τρεις άνθρωποι τώρα ζουν ευτυχισμένοι…»
  
  
  
  ΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΒΟΥΛΓΑΡΕΛΗ
  «Ο μεγάλος πόνος των γονιών που χάνουν το παιδί τους δίνει μεγάλη χαρά σε κάποιους άλλους που κερδίζουν τον άνθρωπό τους».
  
  17 Σεπτεμβρίου 2007. Ο 19χρονος έφεδρος αξιωματικός της Σχολής Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού Ηρακλείου Δημήτρης Βουλγαρέλης παρασύρεται από ταξί έξω από τις εγκαταστάσεις της Σχολής. Μεταφέρεται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Βενιζέλειου Νοσοκομείου με βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση, όπου για δύο μέρες δίνει μάχη για τη ζωή του. Με το 80% της εγκεφαλικής του λειτουργίας να έχει χαθεί, η κατάσταση της υγείας του κρίνεται μη αναστρέψιμη. Η μητέρα του Ελευθερία πιάνει το χέρι του γιου της, του εύχεται «καλό ταξίδι» και μαζί με τον σύζυγό της Νίκο δίνουν το «πράσινο φως» για να γίνουν όλες οι απαραίτητες ενέργειες ώστε να μη χαθεί κανένα όργανο. Με τον τρόπο αυτό ο Νίκος και η Ελευθερία Βουλγαρέλη κάνουν για τελευταία φορά το χατίρι του γιου τους. Ήταν ο ίδιος ο Δημήτρης που είχε εκφράσει την επιθυμία να γίνει δωρητής στην ηλικία των 16 ετών, όταν ύστερα από ενημέρωση του Δήμου Συκεών είχε φέρει στους γονείς του να υπογράψουν μια αίτηση για να γίνει δωρητής οργάνων. Τότε η μητέρα του είχε αρνηθεί να υπογράψει, τώρα όμως είχε έρθει η στιγμή να συνυπογράψει για να πραγματοποιήσει την επιθυμία του γιου της.
  Ο Δημήτρης Βουλγαρέλης ήθελε πάντα να βοηθά τους ανθρώπους. Το έκανε όσο ζούσε δίνοντας αίμα για παιδιά με μεσογειακή αναιμία, το έκανε και με το θάνατό του χαρίζοντας και πάλι τη ζωή σε πέντε ανθρώπους. Χάρη στη δωρεά οργάνων του Δημήτρη, σήμερα ένα κοριτσάκι 9 ετών, που για οκτώμισι χρόνια έκανε αιμοκάθαρση, μπορεί να παίζει ξανά. Μια 60χρονη γυναίκα είδε για πρώτη φορά τα εγγόνια της. Ένας 33χρονος νεφροπαθής άντρας κάνει όνειρα για τη ζωή. Μια μητέρα τριών παιδιών και ένας νεαρός άντρας ζουν ξανά από την αρχή.
  «Ο μεγάλος πόνος μιας μάνας και ενός πατέρα που χάνουν το αγγελούδι τους μπορεί να δώσει μεγάλη χαρά σε κάποιους άλλους που “κερδίζουν” τον άνθρωπό τους. Απευχόμαστε αυτό που συνέβη σε εμάς να συμβεί και σε άλλους. Αλλά, αν βρεθούν στη θέση μας, θα θέλαμε να ακολουθήσουν το παράδειγμά μας…»
  
  
  ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ ΕΛΕΝΗ ΚΟΥΤΣΟΥ
  «Όταν κάποιος σου δίνει το νεφρό του, σου δίνει τη ζωή. Εμένα μου έδωσε τη ζωή ο σύζυγός μου».
  
  Η Ελένη Κουτσού το 2003 διαγνώστηκε με νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου. Από εκείνη την ημέρα η ζωή της στηριζόταν από ένα μηχάνημα, τον τεχνητό νεφρό. Τότε ξεκίνησε και ο αγώνας, ο δικός της αλλά και του συζύγου της Αλκιβιάδη Γιαννούλη, για εύρεση μοσχεύματος, μέχρι την ημέρα που μια νέα μέθοδος μεταμόσχευσης της άνοιξε ένα άλλο παράθυρο ελπίδας. Δύο χρόνια μετά τη διάγνωση ένας κοινός φίλος τούς ενημερώνει για μια νέα μέθοδο μεταμόσχευσης από ασύμβατο δότη στο Λαϊκό Νοσοκομείο, για την οποία άκουσε στην τηλεόραση. Την ίδια στιγμή ο σύζυγός της, που μπορούσε πλέον να της προσφέρει το νεφρό του, το κάνει χωρίς ενδοιασμό. «Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω τα συναισθήματά μου εκείνη τη στιγμή. Οι νεφροπαθείς περνούν πάρα πολλά. Όταν κάποιος σου δίνει το νεφρό του, σου δίνει τη ζωή. Εμένα μου έδωσε τη ζωή ο σύζυγός μου».
  Για τον Αλκιβιάδη Γιαννούλη η απόφαση ήταν εύκολη. «Εφόσον ζει ο άνθρωπος με ένα νεφρό, δεν το συζήτησα καν. Είπα ότι θα χαρίσω το νεφρό μου και έτσι θα ζήσει και η γυναίκα μου».
  Η διαδικασία για τη μεταμόσχευση από ασύμβατο δότη ήταν χρονοβόρα και κουραστική. Επί δύο μήνες και οι δυο τους υποβάλλονταν σε συνεχείς εξετάσεις, ανοσοκαταστολή και ειδικές θεραπείες προκειμένου ο λήπτης να δεχθεί το μόσχευμα. Η μεταμόσχευση έγινε πριν από 2,5 χρόνια περίπου και ήταν απολύτως επιτυχής.
  «Μετά τη μεταμόσχευση η ζωή έχει γίνει όπως παλιά. Χωρίς κανένα πρόβλημα και κυρίως χωρίς να έχω την ανάγκη να μπαινοβγαίνω στο νοσοκομείο». Η νεφρική ανεπάρκεια δεν πλήττει μόνο την υγεία αλλά κυρίως την ποιότητα ζωής των ασθενών, αφού για το υπόλοιπο της ζωής τους θα πρέπει τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα επί τέσσερις ώρες κάθε φορά να κάνουν αιμοκάθαρση.
  «Για μένα ήταν εύκολη η απόφαση. Δεν φοβήθηκα καθόλου. Τι να φοβηθώ άλλωστε; Ήξερα ότι δεν θα έχω προβλήματα με την υγεία μου. Μάλιστα ένας φίλος μου ζει εδώ και 28 χρόνια με ένα νεφρό. Τώρα θα γραφτώ και δωρητής οργάνων σώματος»
  
  
  
  ΝΙΚΟΛΕΤΤΑ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ
  «Το συναίσθημα που ένιωσα μετά τη διαδικασία της λήψης ήταν αυτό που είχα νιώσει όταν γέννησα τα παιδιά μου».
  
  Παρόλο που η Νικολέττα Ευριπίδου ήταν εθελόντρια αιμοδότρια από το 1981, για το μυελό των οστών δεν γνώριζε τίποτα μέχρι τη στιγμή που ο σύζυγός της νόσησε από οξεία μυελογενή λευχαιμία σε ηλικία μόλις 29 ετών. Θεωρούσε μάλιστα πως ήταν πολύ πιθανό να βρεθεί ιστοσυμβατός δότης από κάποιο συγγενικό πρόσωπο. Δυστυχώς όμως η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική. Για τον σύζυγό της δεν βρέθηκε ιστοσυμβατός δότης και συνέχισε να «παλεύει» με χημειοθεραπείες. Όταν υποβλήθηκε και η ίδια στην εξέταση για να βρεθεί αν εκείνη θα μπορούσε να γίνει δότρια στον σύζυγό της, ρωτήθηκε αν θα ήθελε να γίνει εθελόντρια δότρια μυελού και απάντησε θετικά χωρίς δεύτερη σκέψη.
  Η Νικολέττα «είχε την τιμή», όπως η ίδια λέει, να βρεθεί 100% ιστοσυμβατή με έναν 47χρονο Έλληνα που έπασχε από την ίδια ασθένεια με του συζύγου της και να γίνει η πρώτη εθελόντρια δότρια μυελού των οστών σε ετερόλογη μεταμόσχευση από μη συγγενή δότη που έγινε στην Ελλάδα, το 1994. Ένα χρόνο μετά εντοπίστηκε μόσχευμα για τον σύζυγό της από αμερικανό δότη και έγινε η μεταμόσχευση στην Αγγλία. Αν και η ιστοσυμβατότητά τους ήταν πάρα πολύ μικρή και η πιθανότητα να πετύχει ήταν μόλις 5%, μην έχοντας άλλη επιλογή προχώρησαν στη διαδικασία. Περίπου δύο μήνες μετά ο σύζυγός της έφυγε από τη ζωή. Ο πόνος από την απώλεια του συζύγου της δεν στάθηκε αφορμή για να αλλάξει στάση. Εξακολουθεί να είναι εθελόντρια αιμοδότρια, δότρια αιμοπεταλίων και μυελού των οστών, συμμετέχει σε ενημερωτικές ομιλίες με τη Μονάδα Ιστοσυμβατότητας του Νοσοκομείου «Έλενα Βενιζέλου» και θα ξαναέδινε μόσχευμα, χωρίς κανέναν ενδοιασμό.
  «Το συναίσθημα που ένιωσα όταν άνοιξα τα μάτια μου μετά τη διαδικασία της λήψης ήταν αυτό που είχα νιώσει όταν έφερα στον κόσμο τα παιδιά μου. Η στιγμή ήταν μεγαλειώδης. Ο Θεός μάς έχει ευλογήσει με ένα θείο δώρο. Το δώρο να μπορούμε να σώσουμε μια ζωή χωρίς να βάλουμε τον εαυτό μας σε μια επώδυνη ή επικίνδυνη διαδικασία. Όσοι όμως δεν γίνουν εθελοντές δεν θα το μάθουν ποτέ και πολλές ζωές θα χάνονται άδικα».
  
  
  
  ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΣΤΑΜΟΥ
  «Νιώθω ότι η μητέρα μου ζει. Ότι οι νεφροί της «λειτουργούν» ακόμη. Τώρα θα γίνω κι εγώ δωρήτρια οργάνων...».
  Ακόμη και όσοι είναι θεωρητικά σύμφωνοι στη δωρεά οργάνων σώματος, την ύστατη και δύσκολη στιγμή της απώλειας του αγαπημένου τους προσώπου και της απόφασης της παραχώρησης των οργάνων του η συναίνεση φαντάζει δύσκολη. Πόσο μάλλον για τη Δέσποινα Στάμου, που ήταν πάντα κατά της δωρεάς οργάνων. Γι’ αυτήν η έννοια της δωρεάς ήταν συνυφασμένη με την «κατακρεούργηση» του ανθρώπινου σώματος. Αν και θαύμαζε τους ανθρώπους που προχωρούσαν σε μια τέτοια πράξη, η ίδια δεν μπορούσε να μπει στη θέση του δωρητή οργάνων σώματος, τόσο για τον εαυτό της όσο και για κάποιο μέλος της οικογένειάς της. Μέχρι τη στιγμή που κλήθηκε να αποφασίσει για το «μέλλον» των οργάνων της μητέρας της Ελένης Καρμάλη. Πριν από περίπου 5 μήνες, η 80χρονη Ελένη Καρμάλη και ο σύζυγός της Δημήτρης είχαν ένα αυτοκινητικό δυστύχημα. Για τον Δημήτρη Καρμάλη ο θάνατος ήταν ακαριαίος, ενώ η σύζυγός του απεβίωσε ύστερα από 13 ημέρες νοσηλείας στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Λάρισας. Τότε ήταν που ο διευθυντής της Μονάδας μίλησε στη Δέσποινα Στάμου για τη δυνατότητα δωρεάς των οργάνων της μητέρας της.
  Πρώτη φορά μπροστά στο μεγάλο αυτό δίλημμα, η Δέσποινα Στάμου, με τη θετική παρότρυνση των κορών της και του αδελφού της μητέρας της, αλλά και με τη σκέψη ότι ένα «ναι» από μέρους της θα ήταν η αρχή για να σωθούν ανθρώπινες ζωές, προχώρησε σε αυτό που ποτέ δεν πίστευε ότι θα έκανε και δώρισε τους νεφρούς της μητέρας της.
  Σήμερα, δύο άνθρωποι έχουν μια φυσιολογική ζωή χάρη στην απόφαση της Δέσποινας Στάμου. Η ίδια θυμάται με συγκίνηση την απερίγραπτη χαρά που ένιωσε όταν της ανακοίνωσαν ότι η δωρεά οργάνων χάρισε ξανά τη ζωή σε δύο ανθρώπους. «Νιώθω ότι η μητέρα μου ζει, ότι οι νεφροί της “λειτουργούν” ακόμη. Μετά από όλη αυτή την εμπειρία πήρα την απόφαση να γίνω και εγώ δωρήτρια οργάνων…»
  
  
  
  Αν θέλετε επισκεφτείτε τους παρακάτω συνδέσμους:
   [www.aristeiazois.gr] Διαβάστε για το πώς μπορείτε να ψηφίσετε για αριστεία ζωής σε τέτοιους ανθρώπους[…]
   [www.aristeiazois.gr] Θα βρείτε τις ιστορίες που έχω αναρτήσει αλλά και άλλες για άλλα αριστεία[…]
   [www.psnrenal.gr] Για να γίνετε δωρητές οργάνων μέσα από τον ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΝΕΦΡΟΠΑΘΩΝ
   [www.aima.gr] Πανελλήνιος Σύλλογος Εθελοντών Αιμοδοτών, Δοτών Ιστών, Οργάνων και Βιολογικού Υλικού
   [www.kostakismesogitis.gr] Σύνδεσμος Αιμοδοτών- Δωρητών Οργάνων Σώματος & Μέριμνας Υγείας
  
  
  Μέσα από αυτές τις ιστορίες καταλαβαίνουμε ότι, παρά τα τόσα προβλήματα και τους κακούργους αυτού του κόσμου, υπάρχουν ακόμα ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Πιστέψτε σ’ αυτούς και μην αφήσετε να σβήσει η ελπίδα.
  
  
  
  
  γράφτηκε από Χριστίνα Γεωργαλλή
  Πηγές από [www.aristeiazois.gr] και σχετικό έντυπο
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 26.10.2008
• 12:01

  Ένα σπουδαίο πνεύμα μας αποχαιρετά

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  Η παρακάτω επιστολή γράφτηκε από τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, το σπουδαίο Κολομβιανό συγγραφέα, βραβευμένο με Νόμπελ Λογοτεχνίας, που έχει αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας: καρκίνος στου λεμφαδένες. Η αποχαιρετηστήρια επιστολή που ακολουθεί εστάλη από το συγγραφέα στους φίλους του. Είναι υπέροχη και σκεφτείτε ότι αυτός ο άνθρωπος τα λέει σε μία περίοδο, κοντά στο θάνατο, για εμάς τους υπόλοιπους. Μάλλον τότε μόνο θα τα σκεφτούμε κι εμείς...
  
  
  «Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.
  Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν.
  Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!
  Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.
  Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ' αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...
  Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.
  Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.
  Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.
  Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σου 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα "σ' αγαπώ" και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.
  Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μάς δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα 'θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
  Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσέ με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.
  Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.»
  
  
  
  γράφτηκε από Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Κως, 22.10.2008
• 14:15

  Τι μέρα είναι σήμερα;;;;!!!!

   »  Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
  a href="http://1.bp.blogspot.com/_JV9F4RwuJKs/SP8M6rzZ9MI/AAAAAAAAAHw/C3FHqp1BxV8/s1600-h/atrailofpinkbyjustshantmv8.jpg"img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259937092122309826" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_JV9F4RwuJKs/SP8M6rzZ9MI/AAAAAAAAAHw/C3FHqp1BxV8/s320/atrailofpinkbyjustshantmv8.jpg" border="0" //a Σήμερα, όπως καταλάβατε, είναι για μένα μια μεγάλη μέρα. Μετά από προσπάθεια για να κάνω κάτι διαφορετικό και να δώσω το δικό μου έναυσμα και στίγμα, δοκίμασα μία από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις. Πήγα στο σχολείο με καρφιτσωμένο στο πέτο τον πολυπόθητο ροζ φιόγκο και κανείς δεν το παρατήρησε, στις φίλες μου το έδειξα πρώτη εγώ, χωρίς να μπορέσω να ελέγξω τον ενθουσιασμό μου. Για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι κανένας άλλος δε φορούσε αλλά με ρώτησαν κιόλας αν είναι για το AIDS ή δεν κατάλαβαν καν ότι είναι η μεγάλη αυτή μέρα παγκόσμιας γιορτής.br /br /Μα πως μπορούν να το κάνουν αυτό; Δεν ακούν, δεν ενημερώνονται και δεν ψάχνονται να ενημερωθούν; Δηλαδή τους ενδιαφέρει μόνο ο κόσμος τους και τα τείχη που έχουν χτίσει σ’ αυτόν; Είμαι σίγουρη πως αν άρχιζε να προβάλλεται περισσότερο απ’ το χαζοκούτι -που γύρισα πολλά κανάλια και ούτε ένα σήμα,κάτι...- όλοι θα το ήξεραν! Γιατί η τηλεόραση είναι ΘΕΑ! Είναι τα πάντα, ότι πουν σ’ αυτήν είναι νόμος! Αλλά τα ΜΜΕ ασχολούνται με άλλα ζητήματα… Πιο ουσιώδη(;)…br /br /Η κατάσταση είναι απογοητευτική. Βλέπω ότι οι άνθρωποι ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους και αυτό με τρομοκρατεί. Από την πιο χρησιμοθηρική οπτική γωνία να το δεις, αν συμβαίνει αυτό, δεν θα έχεις εσύ πραγματικούς ανθρώπους δίπλα σου, ενώ σε συλλογικό επίπεδο δεν μπορώ να σκεφτώ τον κόσμο μας χωρίς υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις. Η ζωή μας δεν αξίζει χωρίς αυτές!!br /br /Και τι να έκανα; Τι να τους έλεγα; Να άρχιζα να φωνάζω και να τους ταρακουνήσω λιγάκι; Εγώ έμαθα ότι όλα αρχίζουν απ’ την παιδεία των ανθρώπων, αλλά κανείς φορέας δεν βλέπω να ενδιαφέρεται γι’ αυτήν. Δεν μπορούν να καταλάβουν από μόνοι τους ότι οι φταίχτες για όλες τις συμφορές μας είμαστε εμείς οι ίδιοι; Αν δεν υπήρχαν οι άκριτες πράξεις των ανθρώπων, κανένα πρόβλημα δεν θα αναδεικνυόταν. Αλλά… Αλλά!br /br /br /strongspan style="font-size:180%;"ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ /span/strongbr /strongspan style="font-size:180%;"/span/strongbr /strongspan style="font-size:180%;"ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ/span/strongbr /br /strongspan style="font-size:180%;"ΕΛΕΟΣ...!!/span/strongbr /br /p/pbr /br /γράφτηκε από Χριστίνα Γεωργαλλήdiv class="blogger-post-footer"img width='1' height='1' src='http://res1.blogblog.com/tracker/9040093062504581680-2471303631103073596?l=xristinagewrgallh.blogspot.com'//div
  
  Περισσότερα... »