
Περισσότερα... »
skip to content
Kos Blogs » Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις... | |||
|
Όλα τα blogs της Κω με μια ματιά |
Pass Free Internet με Extra! *ΝΕΟΣ* αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α. | ||
3702 άρθρα από 19 πηγές
Rated
(1043)
Aa - Zz
(82)
Αα - Ωω
(2577)



Καλό χειμώνα σε όλους!


Οι παρακάτω bloggers μου έδωσαν το βραβείο του πιο αξιαγάπητου μπλοκ:Έτσι λοιπόν απονέμω κι εγώ με τη σειρά μου το βραβείο αξιαγάπητου μπλοκ στους:
Ανέμη
ΝΕΝΙ
Xaroylita
Κώστα Βλούτη
Mικρό Αλήτη
Άνεμο
Me_To_aSeToN_STo_XeRi
Αναστασία
Πράσινη κλωστή δεμένη
Lee
Ιωάννα-carino

Όσο σε χορεύω,

Θέλω να περάσει αυτή η χρονιά... Ή τουλάχιστον να έρθει ο Μάρτης που η τάξη θα πάει 5ήμερη..
Αλλά να καταφέρω ως τότε να έχω κανονίσει κι εγώ το δικό μου ταξίδι, όχι να μείνω εδώ...
Θέλω να πάω ταξίδι...
Το δικό μου ταξίδι στο όνειρο...
Όπου θα καταφέρω να δεθώ με άλλους ανθρώπους...
Δε θα είμαι δύσπιστη και δεν θα γκρινιάζω...
Θα γκρεμίσω τα τείχη και θα είμαι λιγότερο προσεχτική με την άμυνα μου, δηλαδή την επίθεση στους γύρω μου.
Θέλω να δω καινούρια πράγματα, καινούριες πόλεις, καινούριους ανθρώπους, καινούρια φαγητά...
Θέλω να μάθω καινούριες συνήθειες και να υιοθετήσω μερικές, να γνωρίσω ζεστούς ανθρώπους, διαφορετικούς απ' τους διπρόσωπους εδώ...
Θέλω να μάθω να μαγειρεύω κι άλλα φαγητά! Πρωτάκουστα και πρωτότυπα!
Θέλω ακόμη και να γνωρίσω τους ανθρώπους που μιλάω τους τελευταίους μήνες από εδώ...
ΠΩΣ στο καλό θα τα κάνω όλα αυτά και ΠΟΤΕ;;;

Χάθηκα, το ξέρω.... Θέλω πολύ ξύλο! Έχω τόσα πολλά να κάνω και τώρα που είναι Χριστούγεννα -παρ' όλο που μισώ αυτές τις γιορτές, δεν τα παίρνω πίσω όσα λέω- θέλω να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία και να περάσω μερικές μέρες με αντίπαλο την "Χριστίνα"... Να αναλογιστώ όλα όσα έκανα, να κάνω απολογισμό της μέχρι τώρα ζωής μου και να σκεφτώ πως θα γίνω εγώ καλύτερη πρώτα ώστε να μπορώ να βοηθήσω τους άλλους.. Γιατί το έχω πει, αυτό είναι το νόημα της ζωής μου όση αχαριστία κι αν εισπράττω. Εξάλλου θέλω να ακούσω τις συμβουλές σας, μου λέτε συχνά να μην στενοχωριέμαι, να μην γκρινιάζω, να είμαι αισιόδοξη... Πρέπει λοιπόν να ανασκουμπωθώ και να προσπαθήσω, τώρα μόνο για μένα. 
Αρχικά, η θανατική ποινή σε μια δημοκρατική κοινωνία θεωρείται λαθεμένος τρόπος για την απονομή της δικαιοσύνης, ενώ αν τοποθετήσουμε το ζήτημα μέσα στο ανθρωπιστικό του πλαίσιο, η εκτέλεση της συνιστά μία στυγνή πράξη που είναι σαφώς ενάντια σε δημοκρατικές αρχές και διαδικασίες. Με την επιβολή της κατορθώνουμε να υποβαθμίζουμε την εικόνα ενός κόσμου που σέβεται την ανθρώπινη ζωή και την υπερασπίζει. Εξάλλου, είναι ένας αναχρονιστικός θεσμός ο οποίος διατηρείται ακόμα μόνο σε φασιστικά καθεστώτα, όπου τα εκτελεστικά όργανα αποφασίζουν για τους κακοποιούς με πρόφαση τη δημόσια ασφάλεια.Τέλος, η θανατική ποινή ακόμη κι αν επιβληθεί αυτό δεν θα πραγματοποιηθεί σε ένα περιβάλλον ισοτιμίας και ισονομίας. Το μεγαλύτερο ποσοστό από τους κακοποιούς που οδηγήθηκαν στο θάνατο προερχόταν από τα κατώτερα, όπως μετανάστες ή μειονότητες. (Παρακάτω βλέπετε σε ποιες χώρες έχει επιβληθεί η θανατική ποινή, πατήστε πάνω την εικόνα.)

Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι η πολιτεία πρέπει να πάρει τα κατάλληλα μέτρα για την αναδιάρθρωση του σωφρονιστικού συστήματος ώστε να προλαμβάνονται εγκληματικές συμπεριφορές.





Τέλος, έχω μερικές φωτογραφίες από το Ασκληπιείο, είχαμε πάει με το σχολείο. (Μου άρεσε πολύ το κάκκινο δέντρο, γι' αυτό το έβγαζα συνέχεια. Όποιος ξέρει τι είναι ας μου πει, θα κάνω δάσσος στο χωράφι μου!)


Άγιε μου Βασίλη σήμερα ήμουν με τη φίλη μου για καφέ και σκεφτόμουν τι να σου ζητήσω... Αρχίσαμε για πλάκα (όχι ότι είμαστε σαν τις άλλες γυναίκες...όχι!) να λέμε το κατεβατό από ακριβά ρούχα, παπούτσια κτλ κτλ...
Το πρώτο το βρήκα στο ιστολόγιο της Lost Soul ( [l3avem3al0ne.blogspot.com] ) και μου άρεσε και στο δεύτερο με κάλεσε το γυάλινο δάκρυ ( [rozgalaziathalassa.blogspot.com] ) .....Το πρώτο που έγραψα και από τις πρώτες αναρτήσεις στο μπλοκ... Ήθελα να το διαβάσετε και να μου πείτε τη γνώμη σας, καθώς στην αρχή που έκανα την ανάρτηση δεν γνώριζα κανέναν για να σχολιάσει και δεν θέλω να χαθεί. Φιλάκια σε όλους!
Ξύπνησα πολύ πρωί. Ο ήλιος έκαιγε, τι όμορφη μέρα! Είχα όρεξη να διαβάσω σήμερα, να ψάξω για άρθρα που είχα παραμελήσει, για ποιήματα που περίμεναν κι αυτά τη μέρα που «θα τους έριχνα μια ματιά». Μπήκα στο δωμάτιό μου. Τέλειωσα με τις εκκρεμότητες και άρχισα το διάβασμα. Λένε πως όταν διαβάζεις κάτι, το οτιδήποτε, γίνεσαι ένα με αυτό και όταν τελειώνεις την ανάγνωση, σε κατακλύζουν σκέψεις και συναισθήματα∙ μετά αρχίζουν οι στοχασμοί.
Ανάβω το κλιματιστικό. Κάνει πράγματι πολύ ζέστη. Συνεχίζω να διαβάζω. Δεν ξέρω γιατί αλλά κάθε φορά που το κάνω, είναι και μια διαφορετική διαδικασία.
Ξαπλώνω στο κρεβάτι. Σκέφτομαι: «Τέλη Σεπτέμβρη και ακόμα δεν έχει βρέξει». Προσπαθώ να κατευθύνω αλλού τις σκέψεις μου. Αλλά ξέρω, κάθε φορά που χαλαρώνω αυτό σκέφτομαι. Και με πονάει αυτό, μα είναι σαν να το ζητάω. Είναι ο μόνος τρόπος να τον φέρω στη θύμησή μου.
Αποφάσισα ότι θέλω να γράψω. Δεν μπορώ να του μιλήσω, δεν θέλει και έχω την ανάγκη να νιώσω πως κάποια στιγμή ίσως τα διαβάσει κρυφά και καταλάβει. Και μετά θα γυρίσει και θα μου πει «σ’ αγαπάω και δεν με νοιάζει τίποτα άλλο».
Διαβάζω το αγαπημένο μου ποίημα: «ʿΟ Πληθυντικός ʾΑριθμός». Η καθολικότητα που διέπει τον έρωτα και το φόβο, η καθολικότητα της μικρής ιστορίας που εξελίσσεται μέσα στο ποίημα, η απουσία αγαπημένου προσώπου. Μετά «Γα˜ς ʾΟμφαλός». Φθορά, θάνατος, φόβος, υπαρξιακή αγωνία: τα συναισθήματα. Της ποιήτριας. Μ ό ν ο; ʾΌ χ ι κ α ί μ ό ν ο.
Κάθε φορά που σκεπάζομαι και παίρνω αγκαλιά το μαξιλάρι, νιώθω πως είναι εκεί. Πως θα με πάρει εκείνος αγκαλιά, θα μου χαϊδέψει τα μαλλιά και θα με φιλήσει στο μάγουλο τόσο γλυκά… Το κακό είναι πως αργώ να προσγειωθώ.
Γιατί να είναι έτσι οι άνθρωποι; Όπως είπε και ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, «όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά». Έχουμε τόσα δυσάρεστα στον κόσμο μας, αλλά έχουμε καταφέρει να καταστήσουμε ανώφελα και τα ελάχιστα όμορφα. «Αγάπες και πρίγκιπες; Έλα τώρα… Αυτά είναι για κοριτσάκια!»
Όχι ακριβώς όμως. Γιατί όταν ήμασταν «κοριτσάκια», η αγάπη και ο πρίγκιπας παρουσιάζονταν τέλεια και όλα γίνονταν τόσο εύκολα. Κανείς δεν μας έμαθε πως είναι πολύ δύσκολο να βρεις και να ζήσεις το παραμύθι, και ακόμη δυσκολότερο να δίνεις τις δικές σου μάχες για να καταφέρεις να συνεχίσεις να ζεις σ’ αυτό. Να κατορθώσεις να επιβιώσεις με έναν άνθρωπο.
Αρχίζω να κρυώνω. Έχει συννεφιάσει ξαφνικά και τώρα κάνει κρύο. Δε με νοιάζει. Θέλω να νιώσω τη μοναξιά. Το πως είναι να χειμωνιάζει, να έχει κρύο και εγώ να κρυώνω μόνη σ’ ένα δωμάτιο. Παίρνω θέση μπροστά στο παράθυρο περιμένοντας με ανυπομονησία τη βροχή και συνεχίζω…
Τον ερωτεύτηκα γι’ αυτό που είναι. Αλλά εγώ ψάχνω κάτι που μάλλον δεν υπάρχει. Όπως είπα, οι άνθρωποι κοιτούν τη διασκέδαση, οι λέξεις «αγάπη» και «έρωτας» άγνωστες. Εγώ ζητώ την αλήθεια. Κάποιον που θα είναι δίπλα μου γιατί με γνώρισε και με αγάπησε διότι θεώρησε πως αξίζω, πως έχω πράγματα να δώσω. Να δώσω σε εκείνον. Όχι να είναι μαζί μου επειδή «τον τύλιξα», ούτε επειδή «το έπαιξα δύσκολη», ούτε επειδή καταφέρνω να τον κάνω να «μην ξενερώνει». Σε τι σημείο έφτασα;! Μία πρόταση, τρεις φορές εισαγωγικά. Εγώ που ούτε να σκέφτομαι δεν ήθελα αυτές τις λέξεις.
Φοβάμαι. Ίσως, ψάχνοντας κάτι που δεν υπάρχει να συμβιβαστώ, να πέσω από το ψηλό σημείο που θεωρώ πως –με πολύ κόπο– κατάφερα να φτάσω. Άραγε κινδυνεύω να γίνω ένα με τον πάτο, να βρεθώ στο βυθό της θάλασσας; Και πως θα ανεβώ πάλι στην επιφάνεια αφού δεν υπάρχει κανείς; Σσσς… Ψιχαλίζει.
Σηκώνομαι πάλι… Σκέφτομαι. Πως και μου βγαίνουν όλα αυτά; Πως μπορώ και γράφω όσα σκέφτομαι; Τελικά δεν είναι τόσο δύσκολο. Απλά αφήνομαι. Αφήνω την καρδιά μου ξεκλείδωτη και την ψυχή μου να μιλήσει. Νιώθω περήφανη. Δεν είναι λίγο αυτό. Αν ήταν δίπλα μου όμως θα ένιωθα και χρήσιμη.
Είναι ειρωνεία. Όλοι λέμε πως δεν υπάρχουν άνθρωποι που είναι διατεθειμένοι να αγαπήσουν ή να δώσουν, αλλά κάθε φορά που βρίσκουμε έναν τέτοιο τον πληγώνουμε. Και μετά εκείνος πληγώνει άλλους. Φαύλος κύκλος. Και φυσικά το μόνο που κάνουμε είναι να κατηγορούμε οι γυναίκες τους άντρες και αντιστρόφως. Γιατί πάντα μας κουράζει αυτό το βήμα –το παραπάνω– που όμως μας ξεχωρίζει απ’ τη λάσπη; Πότε θα βρέξει επιτέλους…(;)
Κουράστηκα και κουράστηκα. Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις… Η ζωή δεν είναι σκέψεις και αμπελοφιλοσοφίες, είναι διασκέδαση! Στοπ. Σταματάω τις σκέψεις.
Να το πάλι. Κι όμως είμαι πολύ κοντά στο να γίνω αυτό που απεύχομαι. Πρέπει να κάνω κάτι, να το πολεμήσω, να βρω τρόπο να ανταπεξέλθω και να κρατηθώ στην επιφάνεια, να μάθω τελικά τ ό σ κ λ η ρ ό π ω˜ς χ α ρ ά ζ ε τ α ι. Κι όμως δε θέλω πια να βρέξει…
Σ'αγαπάω.
Στις μέρες μας έχει επικρατήσει η άποψη ότι υπάρχει ποιοτική μουσική, και όχι μόνο αυτό, αλλά τους βλέπεις να τσακώνονται και να αντιδρούν θέλοντας να επιβάλλουν τη δική τους άποψη (ναι, ακόμα και στη μουσική!). Υπάρχει στ’ αλήθεια ποιοτική μουσική ή είναι θέμα προσωπικότητας, ψυχολογίας και επιλογών;ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΠΛΟΚΟΠΑΙΧΝΙΔΟ!!!
Μέσα από αυτό το παιχνίδι θα ήθελα να ακούσω και να ακούσουν όλοι τις απόψεις σας σχετικά με τη φιλία ή τον έρωτα και την αγάπη. Πως θα τις ορίζατε, τι πρέπει να κάνει κάποιος για να τον θεωρείτε φίλο σας, τι κάνετε εσείς για τους φίλους σας και γενικά ΟΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ γι' αυτές τις δύο έννοιες. Μπορεί να έχει τη μορφή ενιαίου κειμένου ή 1,2,3 κτλ. (Μπορείτε να γράψετε μία από τις δύο ή και τις δύο)
Η δική μου ανάρτηση είναι παρακάτω:
Καταρχήν δεν ξέρω αν υπάρχουν αληθινοί άνθρωποι ώστε να μπορούν να υπάρχουν και να είναι αληθινά αυτά τα συναισθήματα. Αν ποτέ βρω τέτοιους ανθρώπους νομίζω πως το μόνο που θα ζητούσα είναι αγάπη και στήριξη, γιατί μόνο αυτά μου λείπουν και έχουν αξία. Επίσης δεν θα μπορούσα σε καμμία περίπτωση να κάνω φιλίες από συμφέρον άρα προφανώς δεν θα ήθελα να με βλέπουν και οι άλλοι έτσι. Θέλω ΑΠΛΩΣ ΑΛΗΘΙΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ,ΝΑ ΔΩΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΩ. Ζητάω πολλά; Γιατί οι πιο ανελέητοι να έχουν τα πάντα,τι κάνω λάθος;
Μην νομίζετε ότι δεν θα αγγίξω καθόλου την αγάπη, είναι το φλέγον ζήτημα. Αρχικά να πω ότι ισχύουν και τα παραπάνω που είπα για την φιλία. Αλλά, προσωπικά έχω καταργησει αυτό το καφάλαιο απ' τη ζωή μου, δεν ξέρω γιατί. Ίσως επειδή κάνεις δεν μου έχει μάθει τι σημαίνει αλήθεια αυτή η λέξη, άρα γιατί να μου λείψει; Μέχρι τώρα ερωτευόμουν μόνο ανθρώπους που δεν άξιζαν τίποτα, απορούσα με τον εαυτό μου και τα έβαζα μαζί του. Νομίζω πως δίκαια καταργήθηκε... Όχι ότι περιμένω κάποιον να μ'αγαπήσει γι'αυτό που είμαι δηλαδή. Μάλλον δεν υπάρχει αυτό που ψάχνω...
ΜΕΜΕΤ ΚΑΙ ΡΕΦΙΚΑ ΑΛΗ
ΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΒΟΥΛΓΑΡΕΛΗ
ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ ΕΛΕΝΗ ΚΟΥΤΣΟΥ
ΝΙΚΟΛΕΤΤΑ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ
ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΣΤΑΜΟΥ
Η παρακάτω επιστολή γράφτηκε από τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, το σπουδαίο Κολομβιανό συγγραφέα, βραβευμένο με Νόμπελ Λογοτεχνίας, που έχει αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας: καρκίνος στου λεμφαδένες. Η αποχαιρετηστήρια επιστολή που ακολουθεί εστάλη από το συγγραφέα στους φίλους του. Είναι υπέροχη και σκεφτείτε ότι αυτός ο άνθρωπος τα λέει σε μία περίοδο, κοντά στο θάνατο, για εμάς τους υπόλοιπους. Μάλλον τότε μόνο θα τα σκεφτούμε κι εμείς...|
Hellas Blogs: Lefkada Blogs (Λευκάδα) Corfu Blogs (Κέρκυρα) Karditsa Blogs (Καρδίτσα) Kilkis Blogs (Κιλκίς) Kos Blogs (Κως) Florina Blogs (Φλώρινα) |
![]() |
Copyright © 2008 Kos Blogs Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το δικό σας blog |
Last Update: 05.09.2010 19:30:05 |
