Πόσο ωραίο είναι να συνειδητοποιείς κάθε μέρα κι από κάτι, πόσο μάλλον όταν αυτό οδηγεί στην επίλυση της κρίσης ταυτότητας... Τελικά δεν είναι και τόσο άσχημο που μεγαλώνεις. Αρκεί -όσο και να μεγαλώνουμε- να ζούμε το ταξίδι της ζωής μαθησιακά. Δηλαδή να μαθαίνουμε από τα λάθη μας... Το μεγαλύτερο βήμα, βέβαια, είναι να τα βλέπουμε πρώτα.! Και αυτό είναι αρκετό για να αποκτήσουμε σοφία.. Το χειρότερο βήμα είναι να προσπαθείς και οι άλλοι μας κόβουν τα φτερά…
Ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα στις μέρες μας είναι το ότι δεν μπορούμε να δούμε τα λάθη μας. Δεν τα συνειδητοποιούμε; Δεν θέλουμε τα παραδεχτούμε; Και δε θέλουμε να τα παραδεχτούμε σε ποιον; Στους άλλους ή μήπως στους εαυτούς μας; Σε έναν κόσμο που κανείς δε γεννιέται σοφός και που όλοι προσπαθούν να αποκτήσουν (δημιουργήσουν ίσως..) μία ισχυρή προσωπικότητα, τι λάθος κάνουμε ή τι συμβαίνει καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάπτυξης μας -κυρίως στην παιδική και εφηβική ηλικία- και μας κάνει να απομακρυνόμαστε τόσο από αυτόν τον στόχο;
Δεν ξέρω αν ενδιαφέρουν κάποιον αυτά που λέω. Είμαι έφηβη και οι περισσότεροι άνθρωποι που γνωρίζω προσπαθούν να με βγάλουν τρελή και δεν με βοηθάει καθόλου αυτό! Μόλις τώρα κατάφερα να ξεφύγω από τις «μεγάλες απογοητεύσεις» της εφηβείας, σταμάτησα να είμαι τόσο ευάλωτη και να μην «πέφτω» με το παραμικρό.. Για πιο λόγο τα κάνετε όλα αυτά; Προσπαθείτε πάντα να επιβληθείτε στα παιδιά σας, νομίζοντας πως έτσι δείχνετε άνθρωποι με κύρος, αλλά δεν έχετε μάθει ακόμη (εσείς που είστε σοφοί και τα ξέρετε όλα) πως ώριμος είσαι όταν αποδέχεσαι και κατανοείς αυτήν κατάσταση και όχι όταν τροφοδοτείς μία ψυχοπαθολογία με κόμπλεξ και ανασφάλειες μήπως και αποδείξεις έτσι την αξία σου.
Δυστυχώς, δεν έχετε καταλάβει πως το μοναδικό πράγμα που καταφέρνετε με το να λέτε σε έναν έφηβο (που πάντα θέλει να μεγαλώσει) πως πρέπει να ωριμάσει και να σοβαρευτεί, πως δε σκέφτεται ώριμα και σωστά και ακόμη πως είναι μικρός, το καταδικάζεται σε μία συνεχή πάλι με τον εαυτό του στο να αποδείξει το πόσο ώριμος και μεγάλος είναι… Χωρίς τελικά να μπορεί να το κάνει με αποτέλεσμα να απογοητεύεται! Γιατί πολύ απλά ούτε ώριμο πρέπει να είναι ούτε να σοβαρευτεί (και ανάθεμα κι αν κατάλαβα ποτέ πως το εννοείτε αφού κι εσείς σίγουρα σοβαροί δεν είστε!). Κι αν εσείς «αναγκαστήκατε να ωριμάσετε σε πολύ μικρή ηλικία και να παντρευτείτε, να κάνετε οικογένεια, να δουλεύετε γιατί δεν είχατε χρήματα κι έτσι δεν ζήσατε ούτε παιδική ούτε εφηβική ηλικία», τότε μάθετε πως κακώς τα κάνατε όλα αυτά. Όχι ότι φταίγατε εσείς, αλλά δεν σημαίνει ότι μπορείτε να το φέρετε σαν επιχείρημα.
Όλοι -μα όλοι- οι άνθρωποι πρέπει να περνούν από όλα τα στάδια ανάπτυξης για να επιτευχθεί η ολοκλήρωση της προσωπικότητας και να επέλθει η ωρίμανση. Και μάλιστα στην ψυχολογία είναι αρχή τα παιδιά να περνούν από όλα τα στάδια για να μη γίνουν προβληματικές προσωπικότητες στη συνέχεια ή για να μην εμφανίσουν οποιοδήποτε ψυχοπαθολογικό φαινόμενο, πράγματα τα οποία να ξέρετε ότι βγαίνουν στην επιφάνεια πάντα την περίοδο της ωριμότητας ή και πολύ αργότερα, ποτέ πιο πριν.
Αλλά τι λέω εγώ η άσχετη που έχω κάνει ένα εξάμηνο ψυχολογία και νομίζω ότι κάτι έμαθα, σωστά; Εδώ εσείς έχετε σπουδάσει τη ζωή και τα ξέρετε όλα καλύτερα! Κι από τη χαζομάρα σας δεν δέχεστε ούτε αυτά που λένε οι επιστήμονες γιατί είπαμε: εσείς τα ξέρετε καλύτερα!
Αφήστε τα παιδιά να ζήσουν όπως θέλουν τη ζωή τους κι αν όχι όπως θέλουν, δώστε τους επιλογές. Έτσι, άλλωστε, δεν κάνατε κι εσείς στην ηλικία τους; Μπορεί να υπάρχει χάσμα γενεών, η κοινωνία να αλλάζει και τα παιδιά μας να μεγαλώνουν με άλλα δεδομένα, αλλά προσπαθήστε να τα καταλάβετε και δεν θα χάσετε. Με το να είναι κάποιος απόλυτος δεν πάει ποτέ μπροστά. Και ποιος σας είπε ότι δεν μπορείτε να μάθετε από ένα παιδί; Μη δείχνετε τέτοιον αυταρχισμό στα παιδιά σας. Τα παιδιά θέλουν αυστηρούς γονείς αλλά όχι αυταρχικούς. Δεν έχετε σκεφτεί ποτέ γιατί υπάρχουν τόσο προβληματικοί άνθρωποι που τη μια μέρα λένε άλλα και το άλλο δευτερόλεπτο άλλα; Υπάρχουν γιατί πολύ απλά εγώ/εσύ/εμείς.. είμαστε έτσι. Από τη μια μεριά είμαστε χύμα εντελώς και τα παρατάμε στην τύχη τους κι από την άλλη τους φωνάζουμε χωρίς λόγο και απαιτούμε να κάνουν αυτό που θέλουμε απλώς επειδή είμαστε μεγάλοι! Ε, τα παιδιά σου γιατί να έχουν το προνόμιο να βγουν διαφορετικά από εσένα; Έτσι προβληματικά θα είναι κι αυτά.. Μήπως λοιπόν να ξεκινήσεις να ψάχνεις και αυτά αλλά και τα υπόλοιπα λάθη που κάνεις;
Δεν ξέρω ακόμη για πόσο καιρό θα προβληματίζομαι για όλα αυτά. Νομίζω και εύχομαι αυτό να γίνετε για όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Γιατί πολύ απλά εγώ προβληματίζομαι.. Και νιώθω πολύ υπερήφανη γι’ αυτό! Σε αντίθεση με τους περισσότερους ανθρώπους που γνωρίζω. Δεν ξέρω αν έχω βρει τη λύση, στο γιατί είναι έτσι όπως περιέγραφα παραπάνω. Ξέρω όμως ότι κάποια στιγμή θα τη βρω……
Περισσότερα... »
